|
|
September 13
Mijn zondag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz
Het zal je maar overkomen. Je zit daar als lijnrechter uren bijna bewegingsloos op je stoel tijdens de halve finale van de US open, je doet één ding en je krijgt daar een scheldtirade met doodsbedreigingen bovenop over je heen. John McEnroe flapte er jaren geleden ook van alles uit maar zijn uitleg was steeds “I was only speaking to myself”. Aangezien "If I could, I would take this ball and shove it down your throat and kill you” moeilijk onder die categorie kan geklasseerd worden zat de halve finale er voor Serena Williams op.
Enkele weken geleden was er aardig wat commotie rond Anderlecht – Standard en agressie in het voetbal. Ik stel voor dat we in het voetbal de headset die de verbinding vormt tussen scheidsrechter en lijnrechters rustig afschaffen. Geef de scheids een oortje en geef alle spelers een micro. Dan kan de scheidsrechter tenminste horen welke bedreigingen voetballers tegen hun tegenstanders schreeuwen. Ik ben ervan overtuigd dat in de eerste helft reeds alle spelers van het veld zijn gestuurd. Boudewijn de Groot kan dan voor de remake van zijn eenzame fietser Jimmy gaan en de “als hij maar geen voetballer wordt” definitief vervangen door “als hij maar geen scheidsrechter wordt”.
Allemaal niet nodig deze namiddag in Schoten. Voor Koningshof – Simikos, de derby der derbies. Na het Wereldfestival van Folklore en de Scheldeprijs hét event in een gemeente die steeds zichzelf is gebleven. Niet groter of kleiner geworden door fusies of politiehervormingen. Beide ploegen spelen terug in de hoogste afdeling van het KVV, de Koninklijke Vlaamse Voetbalbond. Simikos omdat het de promotie afdwong door werkvoetbal, villaboys Koningshof omdat het de promotie ‘kreeg’ na de schorsing van een ploeg uit ere-afdeling. Het KVV is immers echt amateurvoetbal waar spelers niet mogen betaald worden en ploegen geschorst worden zodra dit wordt vastgesteld. “Voetbal is oorlog”, zei Rinus Michels. Deze namiddag is “Voetbal een feest”. Twee Segers’en met de bal op het veld en één Segers met zijn vrouw naast het veld. En daarna verbroederen met spelers, scheidsrechters, vrienden en vriendinnen, zonder gebroken benen maar wschl. met enkele gebroken glazen.
Mijn blogweek zit erop. Bisnummers enkel op aanvraag. September 12 Mijn zaterdag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz
 De zevende dag rustte god, maar omdat CEOs helemaal geen goden zijn, gaan we gewoon door, op zaterdag én op zondag, zoals beloofd aan De Standaard. Want de wereld staat nooit stil en er is altijd wel iets dat me te binnen schiet. Zo kreeg ik deze week een reactie uit Rome met een verwijzing naar de vraag of een CEO al dan niet moet bloggen. Lees maar.
The best CEO blogs — those that generate the most buzz, traffic and excitement — are the ones published by truly enthusiastic CEOs. You can spot these blogs fairly easily, because the energy and passion with which the CEO writes becomes palpable.
Allemaal zeer juist. Toch voeg ik er één ding aan toe; authenticiteit. Laat het niet over aan anderen, doe het zelf. Zoals ik hier nu zit. Met een tasje koffie. Normaal gesproken gebruik ik de zaterdagochtend om kranten en weekbladen door te nemen, vandaag gaat een deel van de tijd naar het uittikken van deze tekst.
Authenticiteit dus. Op het wereldwijde web is er al voldoende persoonsverwarring. Laat dus niet schrijven, schrijf zelf; teveel mensen doen zich voor alsof ze de persoon in kwestie zijn. Op Netlog en Facebook circuleren profielen van mensen die anderen zijn. Niet alleen op blogs, maar ook op mediasites plaatsen mensen de reacties onder naam van bekende vrienden of collega’s. Soms voor de fun, maar soms ook om die personen in diskrediet te brengen. Deze week liep ik een collega tegen het lijf met een knalzwarte T-shirt met daarop de tekst “F*ck Google. Ask Me”. Dikwijls heb ik vragen en opmerkingen bij de kledij die mensen tijdens het werk dragen, maar dit vond ik één van de betere. Google wordt immers te pas en te onpas gebruikt om dingen (op) te zoeken en het antwoord dat tevoorschijn komt, wordt al te dikwijls als het enige juiste gezien. Ga echter voor de check, double-check en daar kan je Google ook voor gebruiken. Dan geldt “Al gaat de leugen nog zo snel, Google achterhaalt ze wel” zoals ik een tijdje geleden schreef in Bruno’s Blogboek.
Tijd nu voor De Tijd, De Standaard, Gazet van Antwerpen, Trends, Knack, Humo en de Bode van Schoten. Eens bijlezen en kijken of zij de waarheid schrijven. Oh ja, voor ik het vergeet; deze tekst schreef ikzelf, de foto ben ik niet. Ik heb nooit geposeerd in een gele lederhose met een gele hoed. Maar met Photoshop kan iedereen van elk Miss Baksel een Miss Belgium maken. Er is dus nog hoop voor Ignace Crombé. September 11
“Opél, wat een spel”, moet de Vlaamse minister-president Kris Peeters gisteren gedacht hebben toen de berichten uit Duitsland binnenkwamen. Iedereen in Antwerpen praat over “den oppel”, maar Kris legt steeds de klemtoon op de tweede lettergreep; Opél. Waarschijnlijk omdat hij altijd geloofd heeft in een tweede leven voor General Motors Antwerpen. Wat de minister-president echter vergat, was dat “den oppel” reeds het tweede leven van GM Antwerpen was. De oudere sinjoren spreken immers nog steeds over “de chevrolet”, de eerste plant van GM op Europese bodem. Tja, ooit lag het zwaartepunt van GM Europe in België en niet in Duitsland.
“Eigen volk eerst”, heeft madame Angèle natuurlijk al maanden in haar hoofd. Terwijl Guy Verhofstadt de salondebatten voert over of het nu “de Verenigde Staten van Europa” dan wel een “Verenigd Europa van Staten” moet worden, blijkt nog maar eens dat we ver van een open markt staan. Protectionisme viert immers, bewust of onbewust, hoogtij tijdens deze recessieperiode. Dat hadden de bankiers al enkele maanden geleden ervaren toen de Nederlandse eerste minister en zijn team in Brussel neerstreken om als echte guerrillero’s met de cirkelzaag het ABN-AMRO deel terug uit het Belgische Fortis te zagen. En dan vergeten we nog het uitdiepen van de Schelde. Eeuwen geleden zorgde de verzanding van het Zwin voor het einde van Brugge als zeehaven ter meerdere eer en glorie van Antwerpen. Nederlandse politici beseffen maar al te goed dat een ondiepe Schelde zorgt voor meer boten en werk in Rotterdam.
“Eigen volk laatst”, ondervond de Belgische directie van GM Antwerpen. Terwijl de vakbonden de voorbije jaren publiek alle registers konden opentrekken, moesten zij achter de schermen lobbyen voor de toekomst van datzelfde bedrijf. Niet alleen met Belgische politici, maar vooral in de Europese en internationale hoofdkwartieren van GM voor behoud van al hetgeen dat zij ook met zoveel passie hadden opgebouwd met zoveel competente medewerkers. Vanaf de eerste dag wisten zij echter dat de beslissing niet door hen zou genomen worden. Gisteren viel dus het doek en als dank voor al hun lobbywerk konden ze nog aan alle personeelsleden persoonlijk een beslissing gaan meedelen die zij niet genomen hadden, laat staan een beslissing waarmee zij het eens waren. “Think global, act local” heeft als gevolg dat degenen die de beslissingen nemen, ze nooit zelf hoeven te communiceren, laat staan uitvoeren. De global leaders beheren spreadsheets, gedragen zich als zeemeeuwen die de benadeelden nooit recht in de ogen kijken.
“Als we alle informatie hebben, kunnen we beslissen in één week, eventueel één maand”, zeg ik systematisch tegen medewerkers en klanten. Het RealDolmen management team vergadert wekelijks en de RealDolmen raad van bestuur vergadert maandelijks. In België. Daarom doen klanten graag zaken met ons. Omdat ze niet alleen weten dat er snel beslissingen genomen worden, maar ook omdat ze weten wie, hoe en waar er beslist wordt. En dat we elkaar recht in de ogen kunnen kijken.
September 10
Mijn donderdag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz
“Wie heeft er problemen met elektriciteit thuis of op kantoor?”, is mijn favoriete openingsvraag wanneer ik spreker ben op één of ander zakelijk event. Doorgaans gaat er geen enkele vinger in de lucht en als het dan toch gebeurt blijkt dat de persoon in kwestie problemen heeft met zijn factuur. “Wie heeft er problemen met ICT?”, is de volgende vraag die ik stel en plotseling gaan alle armen in de lucht. Dikwijls zelfs beide armen; één voor de problemen thuis en één voor de problemen op kantoor. Niet verwonderlijk voor een industrie waar zowel voor- als tegenstanders van de wereldwijde marktleider weten dat elk product nog vol luizen (bugs) zit wanneer het op de markt wordt gebracht. De naam is immers niet Macrosoft, maar Microsoft.
 ICT is een vrij jonge industrie en we hebben nog een lange weg te gaan vooraleer we ICT-projecten op dezelfde wijze als auto’s, machines, bruggen en tunnels (oeps, da’s gevaarlijk voor een Antwerpenaar) kunnen opleveren. Hier geldt immers zo goed als altijd het credo; binnen budget, binnen de tijd, binnen de specificaties en zonder fouten. Maar welk ICT-project wordt binnen budget, binnen de tijd, binnen de specificaties en zonder bugs opgeleverd? In de traditionele productieomgevingen bevestigen de uitzonderingen de regel, maar binnen ICT bevestigt deze regel de uitzondering.
Waarom lopen ICT-projecten dan zo dikwijls mis? Wel, zeer eenvoudig. Omdat er nog steeds een grote digitale kloof gaapt tussen de business en ICT. Ooit was de digitale kloof een maatstaf voor het aantal mensen die al dan niet een PC hadden of al dan niet geconnecteerd waren met het internet, maar die tijden zijn achterhaald.
Vandaag is dé grote uitdaging het gebrek aan ICT-kennis bij businessmensen en het gebrek aan zakelijke kennis bij ICT-mensen. Wie leest er Trends én DataNews (om er maar twee te noemen)? Het is dus niet het ene of het andere, maar het ene én het andere. De roots van Real en Dolmen liggen in het technische, maar uit de voorbije 20 jaar hebben we geleerd dat technologie niet zaligmakend is. Naast de hooggekwalificeerde technici heeft RealDolmen steeds meer program managers, project managers en business consultants in dienst die de problematiek van de klanten door-en-door begrijpen. Want ICT werkt niet … zonder visie op uw business. En dat is tegelijkertijd de slogan van de campagne die we deze maand startten ter gelegenheid van de eerste RealDolmen verjaardag.
Overtuig alvast uzelf en kijk hoe we bij een aantal bedrijven deze uitdaging hebben aangepakt:
September 09
“There is nothing wrong with going home tonight” klonk het deze ochtend op de radio. Ik had er beter gisterenavond aan gedacht toen een etentje onverwacht uitliep tot een geanimeerde discussie binnen het directiecomité. Een geanimeerde discussie die uitliep tot in de vroege uurtjes. Maar onvoorziene parties en vergaderingen zijn doorgaans de leukste en dragen het meeste bij tot het smeden van hechte vriendschapsbanden of stevige bedrijfsplannen.
Ook het RealDolmen directiecomité ondergaat -of doorloopt- de 4 fasen van elk teambuilding proces; forming-storming-norming-performing. Op een woensdag in december 2007 ontvingen de toenmalige managementteams van Real en Dolmen een uitnodiging voor een weekend in Hotel De Schelde in Cadzand met als enig agendapunt het opstellen van een gemeenschappelijk businessplan. Enkele dagen later ontmoetten we elkaar voor de eerste keer. Verwarming stuk en geen daglicht in de vergaderzaal. Maar wel druk op de ketel want een week later moesten zowel de raad van bestuur van Dolmen als die van Real overtuigd worden van het industrieel project. Geen betere omstandigheden denkbaar om mensen te dwingen met elkaar te praten en acties te nemen. Want vluchten kon niet meer. Ik moest eraan denken gisterenavond tijdens de geanimeerde open discussie achter gesloten deuren. Tussen directieleden die aardig wat respect hebben voor elkaar, maar beseffen dat je de organisatie en elkaar slechts beter kan maken door de dingen een naam te geven en niet rond de pot te draaien.
“Hebben we de juiste mensen?”, “Kunnen we de juiste mensen aantrekken?”, “Kunnen we de juiste mensen behouden?”. Allemaal bijna existentiële vragen voor een kennisbedrijf, want daar maken alleen mensen het verschil. Op elk van de vragen was het antwoord hetzelfde. Telkens klonk het “Ja, maar onvoldoende”. Op elke plek in de organisatie, al dan niet gelinkt aan de formele hiërarchie, heb je harde kernen nodig. Mensen die bezeten zijn van de visie van het bedrijf en die door muren zouden lopen om het bedrijf daar te brengen. Mensen die energie en positivisme uitstralen, medewerkers enthousiasmeren en motiveren. Kortom, echte leiders. Je hebt er niet alleen voldoende nodig maar je moet ook de energie van deze entrepreneurs in de juiste banen kunnen leiden. Alleen zo kan je de cultuur van een onderneming veranderen want de beste definitie van cultuur heb ik gevonden in het boek Execution: The Discipline of Getting Things Done van Larry Bossidy; de cultuur van een onderneming wordt bepaald door het gedrag van zijn leiders.
Het excuus “het zit in de stenen gebakken” gaat dus niet op. Zoek binnen uw onderneming de nieuwe leiders, stimuleer hun gedrag en plan eens een weekendje Cadzand. Zelfs zonder verwarming stap je met een warm gevoel buiten. September 08
Mijn dinsdag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz
Wie herinnert zich niet het spelletje ‘Zoek de x verschillen’ waarmee we vanaf onze prille jeugd worden geconfronteerd, zogezegd om onze hersenen te oefenen? Beter functionerende hersenen kan misschien het resultaat zijn maar dat deze training tot een afwijkend sociaal gedrag leidt, beseft blijkbaar niemand. Van in de wieg worden wij Belgen grootgebracht om in te zoomen op de verschillen, op de dingen die anders zijn of op elementen die ontbreken. Kortom, op de minpunten. Geen enkele van onze hersencellen wordt geoefend op de pluspunten, op de gelijkenissen, op de complementariteit. Juist deze punten zorgen ervoor dat een ploeg, een bedrijf of een team beter gaat functioneren en dat het geheel meer wordt dan de som van alle delen. TEAM staat uiteindelijk voor Together Everyone Achieves More.
Kijk even naar de Belgische voetbalploeg. Weer 5-0 in Spanje verloren. Niet bij gebrek aan individueel talent, maar bij gebrek aan samenspel. Talent is er in dit land genoeg. Getuige daarvan de recente overwinning van La Clijsters en La Wickmayer in New York of van Kim en Tia in de atletiek. Belgen blijven individualisten. Ze kunnen wel samen plezier maken maar kunnen niet samenspelen of -werken. “En de estafetteploeg dan?”, hoor ik al vragen. Beste vrienden, estafette is geen ploegsport, het is gewoon hard lopen, recht vooruit kijken en even achteruit kijken om te zien dat je het stokje ook mee hebt.
Terug naar het voetbal, waar ik me blijf afvragen wanneer al die individueel sterke spelers eens de pluspunten van hun medemaats gaan ontdekken in plaats van de minpunten. Of wanneer de pers eens gaat stoppen over jong vs. oud, over binnenlanders vs. buitenlanders, etc … “Eendracht maakt macht” is de visie van ons land maar blijkbaar zien alle onderdanen door het bos de bomen niet meer. Zelfs TV Tony (of de Queen Mary voor de vrienden) verlaat dit kleine landje rondom Brussel.
In december 2007 kondigden we de fusie aan tussen Real Software en Dolmen Computer Applications. Dit industrieel project is in april 2008 een economische realiteit geworden en sinds september 2008 is RealDolmen NV een juridische entiteit. Ook hier dezelfde uitdaging. Vanaf de eerste dag werd door de buitenwereld steeds ingezoomd op de culturele verschillen tussen het flamboyante Real en het robuuste Dolmen. Terwijl culturele diversiteit in een samenleving door de meesten als een rijkdom wordt ervaren, dreigden we vanaf de start toch geconfronteerd te worden met het negatieve van de verschillende bedrijfsculturen. In onze interne en externe communicatiestrategie hebben we echter gekozen om de gelijkenissen en de complementariteit van dit unieke Belgische project te belichten en boven die verschillen uit te stijgen. Welk Belgische bedrijf kan meer dan 10.000 manjaren ervaring in ICT voorleggen? Wie kan uitgroeien tot de grootste en de beste onafhankelijke, beursgenoteerde leverancier van ICT-diensten? Kortom, vlug werd voor iedereen duidelijk dat de verschillen tussen flamboyant en robuust verwaarloosbaar waren als je ze vergeleek met de gemeenschappelijke keiharde passie voor ICT. Ook de naam RealDolmen blijft de complementariteit uitstralen zonder dure marketingjongens met hun bijhorende budgetten voor een logo- en naamsverandering. Dolmen brengt de ICT-infrastructuur aan, de fundering; Real zorgt voor de ICT-toepassingen, de invulling. Samen kunnen we alles aan.
Maar hier en daar, op regelmatige basis, blijf ik geconfronteerd worden met het separatistische vraagje waarmee men probeert de minpunten te weten te komen en het project uit elkaar te spelen. ”En wat met de culturele verschillen?”.
Vandaag volgt daarop steevast mijn verhaal van de vader van de bruid of de bruidegom en zijn speech op het bruiloftsfeest. Nog nooit is het mij daar overkomen dat de man de verschillen belicht tussen de bruid en de bruidegom. Neen, het zijn altijd mooie kinderen en ze gaan mooie kinderen maken. RealDolmen, ad multos annos! September 07
Mijn maandag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz
Verleden week startte het nieuwe schooljaar. Studenten en onderwijzend personeel maakten de beste voornemens. Een weekje later doet De Standaard hetzelfde; de CEO blog die al een tijdje stilgevallen was wil men terug op gang trekken. En daarvoor contacteert men een CEO die ooit geblogd heeft maar daar wijselijk mee gestopt was. Alsof je iemand na een ontwenningskuur terug aan de alcohol wil brengen. Van een foutieve keuze gesproken.
De gelegenheid maakt echter de dief en daarom de uitdagende titel boven dit eerste stukje. Want de ‘kop’ bepaalt of het artikel zal gelezen worden, dat weten niet alleen alle eindredacteurs maar vooral alle bloggers. Mijn blogactiviteiten startten als een aprilgrap in 2006 en vele jaren later ben ik er nog steeds niet achter gekomen op welk probleem bloggen het antwoord biedt. CEOs daarentegen zijn deze dagen blijkbaar de oorzaak van alle problemen en liggen langs alle kanten onder vuur. Eerst moeten ze hun salaris publiek maken, vervolgens wordt de ontslagpremie beperkt, hun bonus wordt ingehouden en als klap op de vuurpijl onthulde een psychiater vorige week in Trends dat CEOs onderuit gaan via drank, drugs, bizarre seks en zelfmoord … CEO zijn is vandaag een job in de vuurlinie en juist op dat moment vragen de mensen van De Standaard om nog wat te gaan bloggen. Je moet maar durven.
Ach, dat nemen we er voor een weekje dan maar bij. Overleven is niet voldoende in dit moeilijke economische klimaat, we moeten er sterker uitkomen en dat vraagt alle aandacht en tijd. Eigenlijk hebben we zoveel andere dingen te doen maar toch zal het dagelijkse blogstukje zorgen voor een welgekomen geestelijke ontspanning. En tegelijkertijd doen wat een echte blog moet doen; persoonlijke, directe, transparante en vooral authentieke communicatie. Over RealDolmen dat deze maand een jaar bestaat, over gemeenschappelijke waarden in fusies, over ICT-projecten die slagen en falen, over een nieuwe marketingcampagne of over de actualiteit van deze week. Met een secretaris-generaal die bezorgd over mijn schouder mee kijkt. Want voor hem is alles wat een CEO schrijft koersgevoelige informatie. Hij mag gerust zijn, over de beurs gaan we het niet hebben. Er bestaan immers geen goede of slechte aandelen, er bestaan alleen goede of slechte bedrijven. En daarnaast ben ik een adept van Christian Dumolin die ooit stelde “Twee dingen zal ik nooit begrijpen; de vrouwen en de beurs”. Waarvan akte. July 24
De Gentse Feesten zijn sinds vannacht afgelopen. Geen files op de Antwerpse Ring, weinig wagens op de parking in Kontich en een minimum aan transacties op Euronext. Iedereen heeft blijkbaar vakantie genomen; zowel klanten, personeel als aandeelhouders. Eindelijk even tijd om te bezinnen en ‘waarde te creëren in het bedrijf’ …
Er zijn vele mogelijkheden maar er is slechts één waarde die telt; de aandeelhouderswaarde want aandeelhouders zijn de eigenaars van het bedrijf. Raymond van ‘t Groenewoud weet al jaren dat artiesten maar één ding willen (je veux de l’amour) en aandeelhouders zijn soortgelijke artiesten die –terecht- maar één ding willen. Zij willen groei. Van de omzet. Van de marge. Daarom deze week –in alle stilte, terwijl iedereen in vakantie is- vele vergaderingen om de juiste dingen juist te doen, voor alle aandeelhouders. Want Real Software moet groeien, tout de suite, pour toujours.
Vergaderingen, vele vergaderingen en discussies, om de neuzen in dezelfde richting te zetten. En steeds dezelfde nagels te blijven kloppen. Want de logica is zeer eenvoudig :
1) bestaande klanten moeten elke dag tevreden zijn
2) tevreden klanten plaatsen meer bestellingen
3) tevreden klanten overtuigen andere prospects om te bestellen
4) meer bestellingen betekent meer groei
5) groei betekent meer mogelijkheden voor het personeel
6) meer mogelijkheden zorgt voor tevreden personeel
7) tevreden personeel zorgt voor tevreden klanten
8) ga terug naar 2
Alleen als iedereen de eerste stap zet kunnen we echte aandeelhouderswaarde creëren. Zodra het personeel dus beseft dat hun salaris betaald wordt door de klant kunnen de aandeelhouders op beide oren slapen. Mijn advies aan aandeelhouders ? “Investeer in bedrijven met lege parkings en volle orderboeken i.p.v. in bedrijven met volle parkings en lege orderboeken”. En Real Software ? Wij hebben een zeer kleine parking ! July 17
Na de humaniora en voorafgaand aan hogere studies een maandje als werkstudent heeft zo zijn voordelen dachten wij. Er wordt aardig wat gepraat over studiekeuzes maar hoe kan je nu een studierichting kiezen als je nog niet weet hoe een ‘echte’ werkomgeving eruit ziet ? Zoonlief Nils ziet zijn vakantiewerk duidelijk als een manier om wat geld te verdienen terwijl wij hopen dat er ook iets wordt opgestoken over de werkomgeving. En zo geschiedde. Nils heeft de voordelen van de prikklok ontdekt. Terwijl mijn vriend Rudy Aernoudt deze toestellen systematisch laat verwijderen op de Vlaamse Gemeenschap en laat overplaatsen naar het Kafka museum of naar Bokrijk maakt onze zoon handig gebruik van dit technologisch hoogstandje. Voor een werkstudent is immers wat hij moet doen niet zo belangrijk, wel de manier waarop. Gewoon doen wat hij moet doen, en dat binnen de vastgestelde uren. “Vroeg opstaan ?”. “Dat is geen probleem”, zegt Nils, “maar wakker blijven, dat is de uitdaging”. Ik zal eens kijken of ik nog ergens een tikklok met alarm op de kop kan tikken.
Tja, mijn blog leest hij sowieso niet. Geen erg, want blijkbaar zijn er veel meer lezers dan ik dacht. Een schrandere lezeres maakte mij erop attent dat zelfs de journalisten van De Tijd mijn blog nauw opvolgen. Of hoe kan het anders verklaard worden dat vandaag plots een artikel verschijnt over een onderzoek van de redactie waaruit blijkt dat zeven van de achttien Belgische Bel20 bedrijven geen enkele buitenlandse manager aan boord hebben ? Lees mijn Morgen Maandag van de voorbije week er nog maar eens op na. July 16
The world is flat. Dat weten mijn lezers. Via Bruno’s BlogBoek worden zij regelmatig op de hoogte gehouden van nieuwe ontwikkelingen en vooral … nieuwe jobs. Enkele maanden geleden lanceerde ik het idee van een Vice President per TimeZone en ik wacht nog steeds op een lezer die me zijn businesskaart toestuurt. Vandaag heb ik echter iets nieuws ontdekt; een Amerikaanse multinational die op zoek is naar een “Country Owner” met volgende specificaties :
- higher education in Accounting or equivalent in related work experience. Solid Accounting experience of 10 years or more.
- experience in several accounting departments: accounts receivables, account payable, fixed asset management and general ledger. Experience in USGAAP, Legal GAAP and DB Corporate financial procedures. Basic experience in Group reporting over BCS
- experience in monthly, quarterly and year-end-closing and reporting
- a solid knowledge of SAP in FI, CCA, AM, COPA and basic knowledge of the accounting processes of other SAP modules: SD/MM or similar programs
- adequate level of communication skills
- good leadership skills
- negotiations skills
- quality and result oriented
Travel percentage is 5 %. The country owner travels on regular (monthly base) to the country organization. Some specific issues may require higher management assistance.
Het komt er gewoon op neer dat de Country Manager -die reeds gedegradeerd was van baron tot hotelier in zijn landelijk imperium- nu ook formeel een collega, een alter-ego, krijgt op het wereldwijde hoofdkwartier. Vroeger zaten kasteelheer en rentmeester nog samen maar we zijn de middeleeuwen blijkbaar ontgroeid. Het leven van de kasteelheer, de Country Manager, wordt nu volledig bepaald door de rentmeester, de Country Owner, die zonder enige culturele kennis van zaken maar wel op basis van cijfers bepaalt en controleert wat er in een land gebeurt. Oh ja, er is toch nog een beetje goed nieuws. De Country Owner spendeert 5 % van de werktijd in zijn/haar country. Waar is de tijd dat een Country Manager 5 % van de werktijd spendeerde op het hoofdkwartier ? En wat wil men suggereren met “higher management assistance” ? De weg vinden van de luchthaven naar het lokale filiaal misschien ? July 13
Aan het eind van de middag kreeg ik een koude douche en stond ik perplex. Sinds een paar weken ben ik fulltime bij Real Software aan de slag en –na enkele maanden als consultant met het bedrijf te hebben samengewerkt- ben ik ervan overtuigd dat Real terug is uit het diepe dal en volledig klaar voor een remonte. Er zal wel hard moeten geknokt worden maar het bedrijf is klaar voor een come-back. Het management team is ervan overtuigd en stap-voor-stap volgen de medewerkers. Niet eenvoudig. Want bij velen is het glas halfvol maar bij enkelen is het glas halfleeg. En dan mag je vertellen wat je wil, mensen horen alleen wat ze willen horen. De minste aanleiding wordt dan gebruikt om aan te tonen dat het glas halfleeg is. Vanaf nu verkoop ik geen realistische praat meer, alleen nog optimistische. Want dan hebben de pessimisten geen enkele gelegenheid meer om hun verhaal te spinnen. Of had het gewoon allemaal te maken met vrijdag de dertiende ? July 08
De voorbije week toonde nog maar eens aan dat niemand gemaakt is om alleen te werken en dat niet de “Manager van het Jaar” een trofee verdient maar wel het meest diverse “Management Team van het Jaar”. We weten al jaren dat je met 2 moet zijn om kinderen te maken en stilletjes aan rijpt in het bedrijfsleven ook het idee dat je met meer dan één persoon moet zijn om een bedrijf succesvol te leiden. Succes betekent immers de juiste dingen op de juiste manier doen en daarvoor heb je mensen nodig met verschillende ervaringen en vaardigheden.
Zo startte Jeff deze week bij Aventiv in Gent. Jeff hebben we aangetrokken als Vice President Sales & Marketing om Nomadisk te lanceren op de grote Angelsaksische markten. Jeff is een Westkust Amerikaan, heeft 3 startups achter de rug en vertoeft enkele maanden in Gent om de sfeer op te snuiven en het beleid bij te sturen. Onmiddellijk een andere dynamiek bij het jonge startup bedrijf Aventiv. Alle interne communicatie moet nu in het Engels. Dat is echter de minste aanpassing. De Amerikaanse marketing ‘can do, will do’ attitude zorgt voor een frisse wind die iedereen scherp zet. Vanaf dag één was iedereen zich bewust dat we met Aventiv moeten scoren op de wereldwijde markten en dat hadden we nooit kunnen bereiken zonder inbreng van buitenuit. Ik ben benieuwd hoe snel het team in Deurle globaal gaat denken en uitvoeren.
Real Software is dan misschien genoteerd op de Brusselse beurs maar het is wel een zeer divers management team. (Nog) geen enkele vrouw weliswaar maar wel voldoende nationaliteiten. Een Amerikaan, een Duitser, een Nederlandse Limburger (of een Limburgse Nederlander) aangevuld met een Antwerpenaar, een Kempenaar, een Gentenaar en een Brusselaar. Kortom al het beste van deze bodem. Bovendien een goede mix van juristen, economisten en ingenieurs. En zo konden we deze week op 2 fronten vechten. Terwijl CEO Ashley samen met CFO Jos begin deze week op roadshow was om geld op te halen in London kon de rest van het team in België de acquisitie uitvoeren die door Vice President Paul en Secretary General Thierry vlekkeloos was voorbereid. Morgen maandag is CFO Jos terug in België, hebben we 60 personeelsleden meer en staat er 75 miljoen euro op de zichtrekening.
Deze week ook veel te doen over Option, het bedrijf van Manager van het Jaar Jan Callewaert. Jan is niet alleen voor mij maar ook voor vele jonge starters een inspirerend voorbeeld aangaande innovatie en ondernemerschap. Toch heeft Option het nu even moeilijk, want niemand kan het alleen doen, ook Jan niet. De visie van Jan staat als een paal boven water maar binnen het management team ontbreekt het aan diversiteit. Teveel mannen, teveel ingenieurs en teveel Vlamingen. Kortom, teveel gelijkgezinden en dus te weinig confronterende discussies.
Eén vogel maakt de lente niet, zeker in het bedrijfsleven niet. En alleen internationale management teams zullen voor succes zorgen in internationale markten. Daarom dit vurig pleidooi voor de afschaf van de “Manager van het Jaar” en de introductie van de “Management Team van het Jaar”. Zouden ze bij Trends mijn blog ook lezen ? July 05
Het voelde een beetje onwennig toen ik voor de eerste keer deze ochtend het Axias kantoor binnenstapte. Weliswaar op wandelafstand in Kontich en dus zo verschrikkelijk dichtbij maar ook verschrikkelijk veraf. Alles deed me een beetje denken aan het eerste bezoek aan mijn schoonouders. Je weet niet waar de bel staat, je weet niet wat de gewoonten zijn, je vindt de koffieautomaat of de vuilbak niet enz … Toch straalde het kantoor gezelligheid en vernieuwing uit, een contrast met het mooie maar soms te grijze Real mausoleum. Hopelijk kunnen we die gezelligheid en vernieuwing bij Real importeren … Werk aan de winkel dus, want er staan nog veel meer punten op de ToDo-lijst tijdens onze gemeenschappelijke ‘best-of-both-worlds’ afspraken op dinsdag en donderdag. July 04
Tijdens mijn professionele loopbaan heb ik verschillende M&A ervaringen opgedaan. M&A staat voor Mergers & Acquisitions, Fusies & Overnames. 2 staken er met kop en schouder bovenuit; de overname van het softwarebedrijf Lotus door computergigant IBM in 1995 en de overname van het Europese softwarebedrijf Navision door het Amerikaanse softwarebedrijf Microsoft in 2002 . In het eerste scenario werd ik overgenomen, in het tweede scenario was ik de overnemer. Er waren gelijkenissen en verschillen zodat ik me afvraag waar we binnen 5 jaar zullen staan met de overname van Axias door Real.
Lotus is intussen –naast Tivoli, Rational, Websphere, … - één van de vele IBM softwaremerken geworden. Maar van het Lotus managementteam en de Lotus topmedewerkers heeft zo goed als niemand de carrière kunnen verder zetten binnen IBM. Zo kon ik bvb. aan de lijve ondervinden hoe het Europese Lotus managementteam systematisch werd opzij geschoven en Lotus managers binnen IBM niet in aanmerking kwamen voor nieuwe én volwaardige stappen in hun loopbaan. De software en het merk Lotus overleefden de overname, de producten worden verder ontwikkeld door IBM medewerkers met een minimum aan voormalige Lotus medewerkers. Het voormalige Lotus hoofdkwartier in Cambridge is intussen volledig opgegaan in het fameuze IBM Watson Research Center en niets doet nog herinneren aan het feit dat daar ooit een PC-software pionier huisde.
Het Navision hoofdkwartier in Denemarken is vandaag uitgegroeid tot de grootste ontwikkelafdeling van Microsoft buiten Amerika en is het zenuwcentrum geworden van alle softwareontwikkelingen voor de KMO-markt. De merknaam is Microsoft Dynamics geworden. De oorspronkelijke producten, Navision en Axapta, zijn samen met het nieuwe CRM product allemaal subbrands geworden van de Microsoft Dynamics familie. Ook bij Navision zijn er aardig wat medewerkers verdwenen maar een groot aantal onder hen werkt nu samen met nieuwe Microsoft collega’s aan de ontwikkeling en de commercialisering van een heel nieuw gamma van softwareprodukten voor KMOs. Zij zijn de trekkers geworden van een nieuwe dynamiek binnen Microsoft naar de KMO markt.
We zijn nu in de wittebroodsweken met Real en Axias, samen in een ‘best-of-both-worlds’ benadering op zoek naar het antwoord op vele vragen. Hoe zorgen we ervoor dat we het entrepreneurship van Axias behouden ? Hoe zorgen we ervoor dat we de bestaande ‘backoffice’ processen van Real optimaal benutten ? Hoe dragen we de Axias kennis aangaande Business Intelligence, ERP en CRM over ? Hoe kunnen we de sterkte van de Real brand aanwenden ? Eén vraag overheerst alles; hoe zorgen we ervoor dat we geen mensen en klanten verliezen in het samengaan en hoe zorgen we ervoor dat we zo snel mogelijk nieuwe mensen en klanten aantrekken ? Alleen dan zal 1 + 1 meer dan 2 zijn en kan zowel de business als de medewerkers groeien.
De geest is uit de fles, de persrelease staat op de website, de overname is publiek. Bloggen voor een beursgenoteerd bedrijf is niet eenvoudig want voor je het weet geef je ‘inside information’ vrij en kan je op het appél verschijnen bij de bankcommissie. Als ondernemende blogger heb ik de voorbije dagen dus op eieren gelopen want we waren in de laatste rechte lijn voor een eerste overname die moet aantonen dat Real nu echt terug klaar is om te groeien. De contacten liepen al een paar maanden maar sinds 10 dagen werd het bloedserieus. En ik mocht niets zeggen (of bloggen).
Het deed me allemaal een beetje denken aan de spurt bij het einde van een vlakke rit in de Tour de France. Al een hele rit loopt alles op wieltjes dankzij het ploegwerk en de voorbereiding maar in de laatste 100 meter kan alles nog fout lopen. Beide bedrijven ‘betastten’ elkaar al een drietal maanden en sinds 2 weken hebben zeer beperkte teams van beide organisaties zeer intensief contact -zowel via email, telefonisch als face-to-face- maar niemand mag iets te weten komen over deze prille liefde.
Toch hebben we de meet gehaald, zonder valpartijen. Deze ochtend een laatste meeting in het Antwerpse Crowne Plaza hotel. Daarna telefoons op en neer. Het checken van de laatste documenten. Alle documenten tekenen. De medewerkers informeren. Eerst in Berchem, daarna in Kontich. Een laatste Raad van Bestuur. Persbericht versturen. De teams van beide bedrijven samenbrengen. Iedereen verrast, de kloof is toch zo diep. Een jong bedrijf, met heel veel dynamiek, drive en ondernemerschap samenbrengen met een bedrijf dat ooit jong, dynamisch en ondernemend was. En eigenlijk nog steeds is, maar het misschien niet altijd beseft.
En nu zit ik hier, thuis, voor mijn PC, om na te denken hoe Axias en Real ervoor gaan zorgen dat 1 plus 1 meer is dan 2. Ik haat het woord overname, ik haat het woord integratie want ik besef –beter dan wie- dat elk bedrijf iets unieks inbrengt en dat we het beste van de 2 werelden moeten samenbrengen. Alleen op deze manier zorgen we ervoor dat de klanten ons samen vooruit zullen duwen. June 29
Medewerkers bepalen niet alleen de cultuur maar zijn ook het gezicht van de onderneming. “People are our most important asset”, is een keiharde realiteit die echter bij veel managers vervallen is tot een holle slagzin die niet meer uit het hart komt maar wel uit de managementboekjes. Onderwijzers kennen na een week de namen, voornamen en achtergrond van al de leerlingen in hun klasje van buiten, ik sta na bijna 2 weken nergens. Waarschijnlijk loop ik dit weekend op de Antwerpse Meir of elders Real medewerkers voorbij zonder het te beseffen. En zij weten natuurlijk wel dat ik hun COO ben en denken misschien “Amaai, die zegt zelfs geen goede dag”. Politici (of BVs) hebben het op dit punt eenvoudiger; zij kunnen constant als een missiebus naar iedereen knikken en dan vinden de mensen hen nog sympathiek ook.
Bij Real zijn er honderden medewerkers en bovendien zit de meerderheid van hen bij de klant, ze komen dus zelden op kantoor. Er is wel een ‘smoelenboek’ maar als er een foto is dan is die niet noodzakelijk up-to-date. Een probleem dat we allemaal kennen van onze identiteitskaart of rijbewijs en dat voor hilarische toestanden zorgt tijdens bijeenkomsten met familie of vrienden. Toch weet ik dat mijn blog regelmatig gelezen wordt door onze medewerkers bij de klanten en daarom –bij deze- aan allemaal een oproep om zo snel mogelijk de meest recente foto op de Real Portal te plaatsen. In afwachting gebruik ik de gegevens op de Real Portal om medewerkers te feliciteren met hun verjaardag of anciënniteit. Het is weliswaar een beetje onpersoonlijk maar toch geeft het een eerste aanknopingspunt. Tot op heden altijd via een kort mailtje maar vandaag voor de eerste keer telefonisch. Een medewerker met 20 jaar dienst is immers niet niets, ik belde het nummer dat op zijn profiel stond en kwam terecht bij één van onze klanten in Nederland. Geen foto in het smoelenboek, dus misschien loop ik hem morgen voorbij op de Meir maar toch heb ik hem kunnen feliciteren uit de grond van mijn hart. En op dezelfde manier wens ik alle Real medewerkers ‘in-the-field’ een prettig weekend. Maar zorg tegen maandag voor een juiste foto ! June 27 Universiteiten hebben hun afgestudeerden, bedrijven hebben hun ex-medewerkers. Deze Alumni vormen interessante, beroemde en soms wel beruchte netwerken. De Vlerick Alumni dicht bij ons en de McKinsey Alumni op een wereldwijd niveau. Real Software bestaat meer dan 20 jaar, heeft een hele historiek achter de rug en Real Alumni is volgens mij het grootste netwerk dat een Vlaams ICT bedrijf ooit heeft voortgebracht. Het wordt tijd, maar het is nog geen prioriteit, om dat allemaal eens in kaart te brengen. Wie weet kunnen we die Real Alumni ooit betrekken in de doorstart en de groei van de onderneming. Real Baby Come Back !
Een prioriteit is het echter niet want er is nog werk om alle huidige werknemers te behouden en te overtuigen dat we klaar zijn om terug te gaan groeien, kwartaal per kwartaal. De financiële toestand is hoe langer hoe stabieler, toch zal het nog een tijdje duren vooraleer iedereen dat beseft. Dat kon ik deze avond met eigen ogen en oren vaststellen op het afscheidsfeestje van een gerespecteerde medewerker. Er waren meer Real Alumni dan Real medewerkers en één van de huidige verkopers stapte op me af met de directe vraag “Komde gij bij Real ook efkes a zakke vulle ?” Ik kon het de man niet kwalijk nemen maar ik stond even aan de grond genageld. Na enkele losse consultingopdrachten heb ik immers besloten me de komende jaren persoonlijk te engageren in de doorstart van dit bedrijf en mijn reputatie is me meer waard dan mijn portefeuille. En ik hoop dat alle verkopers mee gaan vechten in die doorstart en niet even bij Real hun zakken komen vullen in afwachting tot ze elders een “betere” job gevonden hebben. Want ook daar moet er gevochten worden, concurrentie is overal.
De keuze is dus eenvoudig; get Real or get Alumnus ! It’s leaving or believing … zei de believer June 25 Blijkbaar zijn er nog veel mensen die Bruno’s BlogBoek NIET lezen. Nu de verkiezingen achter de rug zijn hebben de marktonderzoekers geen bezigheid meer en bieden ze hun ‘peilingdiensten’ aan tegen ongelooflijk lage prijzen. Tijd dus om in te stappen en me te verdiepen in het profiel van mijn lezers. Een uitgebreide studie kwam tot een eenvoudige conclusie; er zijn nog steeds mensen die Bruno’s BlogBoek niet ontdekt hebben. Er is dus nog veel groei mogelijk. Waarvan akte.
Deze ochtend werd ik inderdaad met de realiteit geconfronteerd. Schaterlachende optimistische goedgezinde freelance fotografes die werken voor dagbladen behoren niet tot mijn lezerskring. Ze werkte in opdracht van De Tijd, dus had ze haar tijd genomen voor een fotosessie. Met een moeilijke opdracht van de twee journalisten die me een week geleden interviewden voor de weekend editie van volgende week; maak een foto van die pipo en zorg ervoor dat het een hi-tech look heeft. Over deze onmogelijke opdracht had ze 2 dagen haar hoofd gebroken.
Mijn blog had ze duidelijk niet gelezen toen ze zich deze ochtend meldde aan de receptie. Verleden week stelde ik immers dat het Real Software gebouw met de rode en grijze kleuren een echt mausoleum is maar toch wou ze mijn kantoor zien voor een persoonlijke foto. Ondanks verwoede pogingen van mijnentwege om de fotosessie buiten te laten plaatsvinden bleef ze aandringen op een aantal shoots binnenin. Ik heb alle truuks uitgehaald en haar alle plaatsen van het gebouw laten zien en mijn kantoor buitenspel gezet. Toch bleef ze aandringen om mijn kantoor te zien, en uiteindelijk heb ik gepast omwille van haar positieve energie en eeuwig optimisme.
“Tja, dit doet me denken aan mijn donkere kamer”, was niet alleen de bevestiging van mijn mening maar ook de bevestiging dat mijn blog te weinig gelezen wordt door kenners … Great minds think alike … June 22
Iets wat hopelijk tot nadenken aanzet op het einde van de werkweek zijn onderstaande bedenkingen van een bevriende ondernemer n.a.v. Bruno’s BlogBoek dd. 18/06
Las je laatste tekstje en bedacht me even het volgende. Ik heb sinds 1982 ondernomen, drie keer van zero gestart, en de tweede keer van ver onder zero zelfs. Telkens een bedrijf gevormd tot een miljardenbedrijf. Ben de eerste keer pardoes omgevallen omdat ik dacht alles te weten en bleek eigenlijk geen enkel inzicht te hebben in de meest bepalende factor rond je bedrijf en rond ondernemen met name de Power Of Finance, de PoF. Pas toen het te laat was begreep ik wat één van mijn bestuurders bedoelde met de kracht van het vliegwiel. In België is het zeer moeilijk om die kracht te ontwikkelen en te houden. Voor alle ondernemers die iets weten van ondernemen heb ik een tip die ik wil geven. Begin je zaak met iemand die je wegwijs kan maken in de PoF, of je vliegwiel zal snel ... crashen. Rond dat gedeelte van ondernemen zie je ook weinig presentaties en ondersteunende cursussen, omdat ... ervaring de enige school is waar je het kan leren. Dit weekend vertelde Logé van Systemat in De Tijd dat Vlamingen hun onderneming te snel verkopen. Ja, juist, wij hebben geen Waalse haute finance die door dik en dun de ondernemers steunen, neen in Vlaanderen heb je de koude PoF. Je maakt een fout en het vliegwiel crasht.
Ja, ondernemen in België, het is een hele onderneming. Pif, Pof, Paf en jij bent af. Of vergist mijn vriend zich ?
|
Tools 
Help
