“Verkenner ontmijnt formatie” bloklettert De Standaard vandaag. Verkenner, ontmijner … volgens mij heeft Didier Reynders tijdens het weekend een spel Stratego meegenomen dat de vorst de voorbije dagen gespeeld heeft met de Ministers van Staat. Vele vragen blijven echter nog onbeantwoord. Wie is de spion ? Waar liggen de bommen ? Waar staat de vlag ? En wie heeft de blauwe resp. rode stukken ? We zijn vertrokken voor een hele tijd. De koning beschikt immers over 5 ontmijners en 8 verkenners … 

Mijn beslissing om te stoppen met bloggen begint blijkbaar door te sijpelen langs verschillende wegen. Getuige daarvan zijn de vele reacties die ik de voorbije dagen via email, sms, telefoon of mondeling mocht ontvangen. De tranen kwamen me af en toe in de ogen en –samen met Vader Abraham- zou ik willen zingen ‘Bedankt lieve lezers, bedankt voor het lezen’.

Toch wil ik iedereen er even aan herinneren dat dit blogexperiment als het ware begon als een 1 aprilgrap in 2006 en dat ik verschillende keren heb vermeld dat tradities er zijn om gestopt te worden, niet om voortgezet te worden. Zelfs de koning kan daarvan meespreken want hij is voor de tweede keer uit vakantie moeten terugkeren om de traditie België in ere te houden … 

Sinds mijn terugkeer uit vakantie word ik blijkbaar geconfronteerd met de schrik van vele journalisten en schrijvers, de ‘writers block’ ….

Daarom, als een ontspanning plots een inspanning wordt, als lezers dingen lezen die je niet schrijft, als je dingen schrijft die lezers niet lezen, als de tools die je gebruikt jou grijze haren bezorgen, als je meer plezier beleeft aan een gesprek met mensen dan schrijven over mensen, als je meer behoefte hebt om te bewegen dan om stil te zitten en vooral … als je midden in de nacht wakker wordt omdat je nog niets geblogd hebt dan wordt het dringend tijd dat we Bruno’s BlogBoek dichtslaan en dagelijks 30 minuten gaan joggen in plaats van te bloggen …

Een gezonde geest in een gezond lichaam. Da’s nog altijd het belangrijkste. En toen werd het stil. Slaapwel. 

“Hoe kan je zo dom zijn en dezelfde fout terug maken ?”, was al verschillende keren de spontane reactie van mijn echtgenote of mijzelf wanneer we geconfronteerd worden met het feit dat iemand in onze vriendenkring zielsgelukkig komt melden dat hij of zij een tweede keer in het huwelijk gaat treden. Maar hoe reageer je wanneer iemand voor de derde keer huwt ? Vandaag stonden we beide met een mond vol tanden toen we met dit heuglijke feit kennis maakten. Tot iemand riep “Wij komen maïs strooien”. “En waarom geen rijst ?”, vroeg het feestvarken. “Omdat ge een kieken moet zijn om een derde keer te huwen !”. Waarvan akte. 

Het gaat met dit land van kwaad naar erger. De koning is speciaal uit Zuid-Frankrijk teruggekeerd voor een onderhoud met de formateur. Resultaat ? Koning Albert gaat de komende dagen zelf een aantal politieke raadplegingen voeren en de onderhandelingen o.l.v. Yves Leterme worden opgeschort. Het lijkt wel de schooluitslag van 2 studerende zonen; onzen Albert heeft een vakantietaak en onzen Yves heeft tweede zit. Gelukkig zijn Hans en Nils betere studenten. Of hebben ze een haalbare studierichting gekozen ?  

Een dagje rondtoeren tussen 500 en 2500 meter in de Alpen, tussen de Franse Hautes-Alpes en het Italiaanse Piemonte, zorgen voor een aaneenschakeling van meesterwerken. We doorkruisen de 13 km lange Fréjustunnel om via Italië terug het Franse Briançon, de hoogst gelegen stad van Europa, te bereiken. Tussendoor allerlei bergpassen door onherbergzame gebieden en vandaag zelfs in onherbergzame temperaturen; op de Galibier is het 1 graad boven nul en is de zichtbaarheid 50 meter. Plots moet ik aan Hannibal denken die een paar eeuwen voor Christus vanuit Carthago via Spanje over de Alpen richting Rome trok. “Ofwel vinden we een weg, ofwel maken we er één”, stelde de dappere veldheer. Toen zorgde elk probleem nog voor uitdagingen, vandaag zorgt in onze overbevolkte en overgereguleerde wereld elke uitdaging voor een aantal problemen. GAIA overtuigen om met olifanten door de Alpen te trekken is misschien nog de meest eenvoudige … 

De Van Dale, het woordenboek der Nederlandse taal, staat open voor nieuwe woorden. Zo is Patricia Ceysens erin geslaagd om e-werken, e-papa en e-mama te laten opnemen in dit referentiewerk. Een e-mama is een jonge vrouw die het opvoeden van de kinderen combineert met thuiswerken via de computer of e-werken. Bij deze richt ik me –samen met een aantal sympathisanten op onze vakantielokatie- tot de Van Dale om het woord ‘langzaufen’ op te nemen. Langzaufen is de zomerversie van langlaufen. Want wat moet je anders doen bij gebrek aan sneeuw in het hooggebergte ? En wees gerust, Cola drinken we niet want we hebben gisteren ontdekt dat er Colabommen bestaan. Dat woord kunnen ze dus ook opnemen in de Van Dale. 

Eén van de grote voordelen van vakantie is dat je meer tijd hebt om te lezen. Boeken van je favoriete schrijvers of artikels van je favoriete journalist. Gisteren kon ik bvb. genieten van de e-column van Dominique Deckmyn in De Standaard. Eindelijk nog eens iemand die met kennis van zaken uithaalt naar bepaalde uitwassen van onze digitale informatiemaatschappij.

Tijdens de eerste week van Bruno’s BlogBoek, op 5 april 2006, noemde ik de BlackBerry -de steeds trillende draagbare combinatie van brievenbus en telefoonhok- reeds de vibrator van de moderne CEO; een vibrator heeft ook geen enkele toegevoegde waarde voor je omgeving maar geeft je wel af en toe een persoonlijke kick. Intussen zijn we anderhalf jaar verder en is de situatie nog erger geworden. Blijkbaar slagen bepaalde managers er helemaal niet meer in om af en toe afstand te nemen van hun mailbox en tijd te maken voor degenen waarmee ze –op dat moment- in gesprek zijn.

Zo moeten ook de gesprekspartners van Leterme ondervinden dat ze in een face-to-face gesprek met de formateur veel minder aandacht krijgen dan de achterban van Yves die systematisch op zijn BlackBerryscherm verschijnt. België dreigt BlackBerryland te worden volgens Dominique Deckmyn. Een land dat gedomineerd wordt door workaholics en asociale controlefreaks die hun eigen medewerkers niet vertrouwen en niet in staat zijn om te delegeren. Toch geeft Dominique in hetzelfde artikel toe dat BlackBerry een nuttig apparaat is, het moet alleen op de juiste manier gebruikt worden.

De juiste manier ? Inderdaad, zoals Dominique ben ook ik een week zonder BlackBerry op vakantie in Frankrijk. En straks beklimmen we met een aantal fanaten de Galibier. Op de top maak ik zeker een foto van het gezelschap. En die wil ik graag doorsturen naar formateur Leterme met vermelding ‘Groeten vanop Signal de Botrange’ want de man haalt constant België en Frankrijk door elkaar. Maar hoe verstuur je zoiets zonder BlackBerry ? 

Ik heb terug aangeknoopt met mijn goede oude gewoonte om kandidaten voor een vacature nog even persoonlijk te zien vooraleer een arbeidsovereenkomst overwogen wordt. Real is een kennisbedrijf en in dit type omgeving maken mensen écht het verschil. Soms zijn de kandidaten een beetje onwennig want niemand heeft hen ooit aangeleerd hoe ze een interview met ‘de baas’ moeten doen. En de 5 elementen die ik zoek bij elke kandidaat, mijn geheim recept om beste werkgever te worden, ga ik ook niet via Bruno’s BlogBoek onthullen. Toch geldt ook hier “Niemand krijgt een tweede kans om een eerste indruk te maken”, zowel voor de werkgever als voor de (toekomstige) werknemer.

Vandaag ontdekte ik echter dat de kandidaat in de stoel bijna even oud was als onze oudste zoon Hans. Bovendien kwam jongste zoon Nils deze ochtend het huis binnengestapt terwijl ik klaar stond om naar de zaak te vertrekken. Je kan dan 2 dingen doen. Elke dag naar Peter Koelewijn met zijn ‘Je wordt ouder papa’ op Radio Minerva luisteren of even vakantie nemen. Ik kies voor het tweede ...