Ooit las ik in een Gartner report “In the future e-business will become business and knowledge management will become management” om aan te geven dat er steeds nieuwe termen worden gelanceerd maar dat –ondanks de vele veranderingen- aardig wat elementen hetzelfde blijven. Zo komen er steeds nieuwe afkortingen bij terwijl niemand beseft dat de Methode GBV (Gezond Boeren Verstand) nooit zal verdwijnen. Recent hoorde ik dat de Forrester groep eraan denkt om de afkorting IT (informatietechnologie) te veranderen in BT (businesstechnologie) want IT is intussen aanwezig in alle aspecten van ons beroepsleven. Maar wie gebruikt er vandaag geen IT in zijn privé leven ? Ik lig er allemaal niet van wakker. We leven in een informatiemaatschappij en de daarmee samenhangende kenniseconomie. In dit soort economie zit de grondstof niet onder maar boven de grond en bestaat de uitdaging erin om met deze grondstof kennis te maken die we achteraf in eigen land en elders kunnen commercialiseren. Eergisteren sprak ik over schepen, vandaag over vlaggenschepen want ik hoop dat we van Real Software een voortrekker kunnen maken in deze kenniseconomie en informatiemaatschappij. Real’s stichter Rudi Hageman kende deze ‘money-making-loop’ door en door, zijn opvolger Theo Dilissen schreef er zelfs een boekje over, een andere oudgediende zoals Wim De Waele kleurt het model in via de publiek-private-samenwerking IBBT en wij gaan het gewoon doen. Mooie visies, mooie dromen die echter alleen maar waar kunnen worden als we elke maand, elk kwartaal kunnen aantonen dat we een economische realiteit zijn, met real numbers, real revenues en … real profits. “First things First”, zegt de methode GBV.

Medewerkers bepalen niet alleen de cultuur maar zijn ook het gezicht van de onderneming. “People are our most important asset”, is een keiharde realiteit die echter bij veel managers vervallen is tot een holle slagzin die niet meer uit het hart komt maar wel uit de managementboekjes. Onderwijzers kennen na een week de namen, voornamen en achtergrond van al de leerlingen in hun klasje van buiten, ik sta na bijna 2 weken nergens. Waarschijnlijk loop ik dit weekend op de Antwerpse Meir of elders Real medewerkers voorbij zonder het te beseffen. En zij weten natuurlijk wel dat ik hun COO ben en denken misschien “Amaai, die zegt zelfs geen goede dag”. Politici (of BVs) hebben het op dit punt eenvoudiger;  zij kunnen constant als een missiebus naar iedereen knikken en dan vinden de mensen hen nog sympathiek ook.

Bij Real zijn er honderden medewerkers en bovendien zit de meerderheid van hen bij de klant, ze komen dus zelden op kantoor. Er is wel een ‘smoelenboek’ maar als er een foto is dan is die niet noodzakelijk up-to-date. Een probleem dat we allemaal kennen van onze identiteitskaart of rijbewijs en dat voor hilarische toestanden zorgt tijdens bijeenkomsten met familie of vrienden. Toch weet ik dat mijn blog regelmatig gelezen wordt door onze medewerkers bij de klanten en daarom –bij deze- aan allemaal een oproep om zo snel mogelijk de meest recente foto op de Real Portal te plaatsen. In afwachting gebruik ik de gegevens op de Real Portal om medewerkers te feliciteren met hun verjaardag of anciënniteit. Het is weliswaar een beetje onpersoonlijk maar toch geeft het een eerste aanknopingspunt. Tot op heden altijd via een kort mailtje maar vandaag voor de eerste keer telefonisch. Een medewerker met 20 jaar dienst is immers niet niets, ik belde het nummer dat op zijn profiel stond en kwam terecht bij één van onze klanten in Nederland. Geen foto in het smoelenboek, dus misschien loop ik hem morgen voorbij op de Meir maar toch heb ik hem kunnen feliciteren uit de grond van mijn hart. En op dezelfde manier wens ik alle Real medewerkers ‘in-the-field’ een prettig weekend. Maar zorg tegen maandag voor een juiste foto !

Vorige week beloofde ik een wekelijkse terugblik op zondag. Hier gaan we, onder de hoofding Morgen Maandag.

Johan Vande Lanotte meent het dus. De man trekt zich (tijdelijk) terug uit de politiek en het publieke leven. Pech voor mijn groot voorbeeld Koen Meulenaere die nu voor zijn veelgelezen stukjes in Knack op zoek moet naar een andere hoofdrolspeler. “Den Baard” vormde immers, samen met Mireille van de Karel, het koppel dat zorgde voor de paarse rode draad op de laatste pagina’s van het weekblad. Iedereen zal zich de troonsafstand van den baard herinneren, gezeten als een koning tussen het beste wat de Teletubbies vandaag te bieden hebben; La Freya en La Gennez. Wat Johan gaat doen blijft nog een raadsel maar hopelijk zorgt Koen Knack snel voor enige duidelijkheid. Voorlopig is er in Oostende voldoende werk; een ferry heeft immers het staketsel uit elkaar gereten en de lijnen van het basketbalveld hebben een nieuwe koers nodig. Of wordt Johan de nieuwe uitbater van het Oostendse Casino ? De SP.a heeft weliswaar gegokt en verloren maar iedereen weet dat er na regen zonneschijn komt.

Midden in de week bereikte ons het bericht dat niet alleen het land een depressie heeft maar ook eerste burger Herman De Croo. Niet moeilijk, wie De Croo beter kent weet dat deze man een gedrevenheid en energie heeft waartegen zelfs elk Duracel konijn zou verbleken. In Brussel, Brakel of elders in België verzorgt deze man immers de beste redevoeringen en het beste dienstbetoon, en in perfect Nederlands of Frans. Toch kon ook deze man zijn batterijen niet opladen aan de verkiezingsuitslag, met alle gevolgen van dien. We rekenen echter op een snelle terugkeer want anders gaat die andere perfect tweetalige liberaal, Louis Michel, nog met de zo begeerde voorzittersstoel lopen.

Wie al wel in de stoel zit maar het nog niet wil vertellen is Kris Peeters. Deze man wordt immers Vlaams minister-president zodra zijn voorganger Yves Leterme op donderdag zijn eed heeft afgelegd in de federale kamer. De man is dan weliswaar nog geen premier maar in dit land kan je niet overal tegelijkertijd de baas zijn. Het hoeft niemand te verbazen dat minister Peeters zijn volgende positie ontkent op alle manieren. Deze man begon zijn carrière bij het CMBV, het christelijk verbond van middenstanders, de voorganger van Unizo. En van middenstanders weten we dat ze kampioen zijn om ’s nachts hun prijzen (of mening) te herzien …

Vrijdag werd de week echter afgesloten met een bom die nog niet is uitgelekt. Trends hoofdredacteur Piet Depuydt heeft ontslag gegeven. Piet is de antipode van Koen. Koen verzorgt al jaren de satire en onwaarheden op de laatste pagina van Knack terwijl Piet zorgt voor het serieuze en de waarheden op de eerste pagina van Trends. Piet is een intelligente man met een briljante geest en een scherpe pen. Laat die man eens een regeringsverklaring schrijven dan staat er tenminste iets zinnigs in. Hopelijk komen we deze week te weten waarom deze ‘rots in de branding’ zijn post verlaat maar volgens mij is er keuze uit volgende scenario’s

1)     Piet gaat in de politiek en neemt de positie van Johan Vande Lanotte in want hij heeft zich laten overtuigen door Freya en Caroline

2)     Piet neemt samen met Herman De Croo een sabbatical

3)     Piet wordt minister-president van de Vlaamse regering met als eerste en enige actiepunt de overname van VRT door de troepen van Mijnheer Rik uit Roeselare

4)     Piet gaat voor jobrotatie met Koen Meulenaere. Koen wordt Trends hoofdredacteur en Piet verzorgt nu de laatste pagina van Knack. ‘Den Baard’ wordt geschrapt uit het scenario en definitief vervangen door het nieuwe karakter ‘Mijnheer Rik’

Ik ben benieuwd. Ook benieuwd wanneer Trends het ontslag van pientere Piet gaat aankondigen. Bruno's BlogBoek werkt snel en met betrouwbare bronnen. Onze lezers zijn dus sneller geinformeerd dan anderen.

Iets wat hopelijk tot nadenken aanzet op het einde van de werkweek zijn onderstaande bedenkingen van een bevriende ondernemer n.a.v. Bruno’s BlogBoek dd. 18/06

Las je laatste tekstje en bedacht me even het volgende. Ik heb sinds 1982 ondernomen, drie keer van zero gestart, en de tweede keer van ver onder zero zelfs. Telkens een bedrijf gevormd tot een miljardenbedrijf. Ben de eerste keer pardoes omgevallen omdat ik dacht alles te weten en bleek eigenlijk geen enkel inzicht te hebben in de meest bepalende factor rond je bedrijf en rond ondernemen met name de Power Of Finance, de PoF. Pas toen het te laat was begreep ik wat één van mijn bestuurders bedoelde met de kracht van het vliegwiel. In België is het zeer moeilijk om die kracht te ontwikkelen en te houden. Voor alle ondernemers die iets weten van ondernemen heb ik een tip die ik wil geven. Begin je zaak met iemand die je wegwijs kan maken in de PoF, of je vliegwiel zal snel ... crashen. Rond dat gedeelte van ondernemen zie je ook weinig presentaties en ondersteunende cursussen, omdat ... ervaring de enige school is waar je het kan leren. Dit weekend vertelde Logé van Systemat in De Tijd dat Vlamingen hun onderneming te snel verkopen. Ja, juist, wij hebben geen Waalse haute finance die door dik en dun de ondernemers steunen, neen in Vlaanderen heb je de koude PoF. Je maakt een fout en het vliegwiel crasht.

Ja, ondernemen in België, het is een hele onderneming. Pif, Pof, Paf en jij bent af. Of vergist mijn vriend zich ?

Iedereen weet wat pintenpakkers zijn, zoals bvb. onze vrienden waarmee we tijdens het voetbalseizoen wekelijks de eindscore vieren aan de toog van één of andere kantine. Iedereen weet wat poenpakkers zijn, zoals bvb. een aantal van mijn voormalige verkoopscollega’s die om het even wat aan de klant (indien nodig hun schoonmoeder) zouden verkopen om zo snel mogelijk de commissie te kunnen opstrijken. Maar weet iemand wat postenpakkers zijn ?

Welke postenpakkers vind je in vele VZWs en vooral in een speciaal soort VZW; de PPS. De afkorting PPS staat immers voor Posten Pakkers Syndicaat maar wordt in de volksmond ook wel eens publiek private samenwerking genoemd.

“PPS is een samenwerkingsverband waarbij overheid en bedrijfsleven, met behoud van eigen identiteit en verantwoordelijkheid, gezamenlijk een project realiseren op basis van een heldere taak- en risicoverdeling. Het doel van PPS is het realiseren van meerwaarde: een kwalitatief beter eindproduct voor hetzelfde geld, of dezelfde kwaliteit voor minder geld. Dit ligt binnen bereik als overheid en bedrijfsleven ieder datgene doen waar ze het best in zijn; er ontstaat zo een win-win situatie. Niet voor niets slaan overheid en bedrijfsleven steeds vaker de handen ineen om grote publieke investeringsprojecten op efficiënte wijze te realiseren.”

Ikzelf ben direct en indirect betrokken bij verschillende van dit soort organisaties en heb eindelijk vastgesteld wat het verschil is tussen de werking van de Raad van Bestuur van een NV en van een PPS. In een PPS worden de bestuurders (of degenen die de bestuurders aanduiden) actief wanneer het mandaat moet vernieuwd worden terwijl in een NV de bestuurders actief zijn tijdens hun mandaat. Maar ja, in de definitie van PPS staat ‘met behoud van eigen identiteit’ en ‘iedereen doet datgene waar ze het best in zijn’. Beste vrienden, geloof me, dit land is meer verzuild dan ooit en vele benoemingen zijn nog steeds op basis van kleur en niet op basis van kompetentie. We hebben dus nog veel klokkenluiders nodig.

“Handelsingenieur”, antwoordde ze kordaat toen ik vroeg welke richting ze nu zou kiezen wanneer ze opnieuw zou gaan studeren. Nog geen 30 jaar was ze, deze A1 met een mooi groeipotentieel. Duidelijk iemand die meer in haar mars had dan wat er op haar papieren CV vermeld stond. Gelukkig hadden ook de recruiters dat gezien en was ze door de mazen van het selectienet geglipt voor een laatste interview met mij, de kersverse COO.  Ze had geen universitaire studies aangevat, niet omdat het financieel onmogelijk was of bij gebrek aan brains, wel omdat ze dichtbij huis wou studeren. Hoeveel jong talent zou er in ons land niet verloren gaan omdat het tussen de 18 en de 23 ofwel niet ver van huis wil gaan studeren ofwel helemaal niet wil verder studeren ? Hopelijk tekent ze morgen haar contract want dit is echt iemand voor ‘Growing the Business by Growing the People’ … Ze zal er wel voor moeten knokken maar daar had ze blijkbaar helemaal geen schrik van.

Ik ben bijna 25 jaar aan het werk maar –geloof het of niet- deze middag ben ik voor de eerste keer op een werkdag samen gaan lunchen met mijn echtgenote. Zou het de leeftijd of een gelukkige samenloop van Antwerpse omstandigheden zijn ? Deze avond een discussievergadering met een aantal ex-medewerkers om hun idee en embryonaal businessplan te toetsen aan de realiteit. Gevolgd door een werkdiner in een leuk Gents restaurant. Volgens mij heb ik vandaag in een omgekeerde wereld geleefd. Ook dat is ondernemen. Slaapwel.

Oh ja, bijna vergeten. Tussendoor vond in Kontich op de maatschappelijke zetel van Real Software een Buitengewone Algemene Aandeelhoudersvergadering plaats.

Regelmatig val ik terug op het beroemde boek van Walter Van den Broeck ‘Sire, er zijn geen Belgen meer’. Meer dan een jaar geleden legde ik de nadruk op het tekort aan lassers en informatici n.a.v. het 60-jarig bestaan van Agoria. Vandaag om het tekort aan ondernemers aan te geven naar aanleiding van een voordracht deze avond in de Vlerick school voor Flanders iD.

Zowel Vlaanderen (2,73%) als Wallonië hebben de laagste Total Entrepreneurial Activity, de bijdrage van startende ondernemingen tot het totale Bruto Nationaal Product. De beide Belgische regio’s gaan af t.o.v. alle andere landen zodanig dat ik me niet kon onthouden van de uitspraak ‘Sire, er zijn geen Belgische ondernemers meer’. De koning zal er misschien niet van wakker liggen maar ik in elk geval wel. En ook mijn vriend Filip Tack neemt zijn verantwoordelijkheden op. Enkele jaren geleden nam hij immers als prille 30-er –samen met 2 andere kornuiten- de moedige beslissing om zijn geld niet in bakstenen te stoppen maar wel in de Aventiv onderneming en het Nomadisk product. Filip en de zijnen namen hierbij een risico dat navolging verdient; er zijn immers in dit land meer dan voldoende huizen maar veel te weinig ondernemingen en daarmee samenhangende jobs.

Filip vroeg me als gelegenheidsspreker en had mijn presentatie moedig de titel gegeven ‘Corporate spirit in de start-up’ met de bedoeling zijn publiek van 40 starters wat wijze raad mee te geven van iemand met een jarenlange staat van dienst in grote, corporate bedrijven. Raad kon ik spijtig genoeg niet geven want grote bedrijven en hun medewerkers kennen niets van startups, erger nog, ze begrijpen de problematiek niet. Grote bedrijven worden immers de dinosaurussen van de 21^ste eeuw omdat ze door hun logheid helemaal niet in staat zijn om te innoveren en hun medewerkers zijn altijd betaald geweest om een aantal (controle)taken uit te voeren maar hebben nooit geld in hun bedrijf gestopt. En dat doen ondernemers …

Ik dacht dat ze me daar buiten gingen kijken vanavond omwille van deze extreme stelling. Niets van, ik kreeg zelfs sympathiebetuigingen van Prof. Hans Crijns voor mijn stellingname. Ooit publiceerde deze man een prachtig boek over dezelfde problematiek onder de titel ‘Ikarus achterna ?’ Toen ik de professor vertelde dat ik het boek had maar na het lezen van de inleiding gestopt was ging ik af als een gieter. Zelfs oudste zoon Hans weet dat dit een dodelijke uitspraak is; aan een prof vertellen dat je zijn cursus of boek niet hebt uitgelezen staat immers gelijk aan tweede zit. Bij deze beloof ik het boek tijdens de vakantie uit te lezen en zal ik mij in september aanmelden in Gent voor mijn tweede zit. Bij Prof. Crijns. Maar misschien heeft hij tegen die tijd zijn eigen bedrijf gestart …

Het Dagboek van een Ondernemer startte maandag ll. en we zijn erin geslaagd het dagelijkse tempo aan te houden. Maar de zevende dag rustte God –en dus ook elke ondernemer- en daarom neem ik me voor om wekelijks op zondag even ‘mijn kijk’ op de wereld en de voorbije week kort en krachtig neer te zetten. De titel ? Er zijn verschillende mogelijkheden zoals ‘De Zevende Dag’, ‘Morgen Maandag’ of ‘De Week volgens Bruno’. En eigenlijk is een titel niet zo belangrijk want in dit geval is de lading immers belangrijker dan de vlag.

Voor de samenvatting van de eerste week gaan we het kort houden want één ding is duidelijk geworden; we zijn vertrokken voor een lange en moeilijke regeringsvorming. Mijn man van de week ? Johan Vande Lanotte. Zes jaar geleden ging Steve Stunt de gescheidenisboeken in mijn zijn oneliner ‘Ik had maar in te koppen’. Zondag vatte Johan het in dezelfde korte en krachtige stijl samen met zijn –intussen al even legendarische- uitspraak ‘We hebben de kiezer niet goed begrepen’. En in zijn kielzog stelde Maya Detiège ‘We moeten meer naar de militanten luisteren en niet naar al die spindoctors’. Alleen Freya heeft haar oneliner nog niet de ether in gestuurd. Of zou ze ook dat spiekbriefje zijn kwijtgespeeld ?

De man van de komende weken wordt zeker Yves Leterme. Want hij heeft alle troeven in handen. Met 800.000 voorkeurstemmen de post van federale premier ambiëren en afstevenen op harde en onmogelijke discussies over de noodzakelijke staatshervorming tijdens zijn beleid. Of met 800.000 voorkeurstemmen consequent op post blijven als Vlaams minister-president en  tot de regionale verkiezingen het kanselierschap laten aan Didier Reynders of Louis Michel. Op die manier krijgen we meer goodwill uit Wallonië en kan Leterme vanuit zijn positie de hele staatshervorming rustig ondersteunen. Het wordt kiezen tussen een korte, eenvoudige regeringsvorming en een moeilijke, lange staatshervorming of een moeilijke, lange regeringsvorming met als resultaat een korte, eenvoudige staatshervorming. Maar aangezien politici alleen maar in de politiek stappen ter meerdere eer en glorie van zichzelf ken ik het antwoord al. Of moet ik ook een briefje met een paar opmerkingen naar Johan Vande Lanote toeschuiven ?

Ik las zojuist een interview met André Leysen naar aanleiding van zijn tachtigste verjaardag. Deze generatie heeft in haar jeugd de laatste oorlog meegemaakt en daarna het nieuwe Europa zien geboren worden. In één mensenleven zijn zij van een Europa dat zichzelf uitmoordde en neerschoot, geëvolueerd naar een Europa van vrede, eenheid en voorspoed. Deze mensen hebben –allemaal- armoede en rijkdom gekend waardoor ze de evoluties van vandaag scherp kunnen analyseren en synthetiseren.

Deze Captain-of-Industry vat het mooi samen waar we in deze globale wereld naartoe evolueren. “De toekomst wordt bepaald door het land dat zijn eigen elites in huis kan houden en vreemde elites kan aantrekken”. Ik hoop dat onze politici het ook gelezen hebben want immigratie, hét thema van de toekomst, is tijdens de campagnes bijna niet aan bod gekomen. De uitspraak van Leysen gaat echter niet alleen op voor landen maar ook voor regio’s en ondernemingen. Alleen ondernemingen die hun elites in huis kunnen houden en vreemde elites kunnen aantrekken zullen kunnen blijven groeien.

Bij Real Software zoeken we alvast de komende 6 maanden meer dan 50 medewerkers, Real Opportunities ! Ik ken dus mijn eerste prioriteit; de beste mensen overhalen om bij Real Software te komen werken en ervoor zorgen dat de beste mensen bij Real Software blijven werken … Growing the Business by Growing the People.

Regelmatig zie ik ondernemers met hun eerste, tweede of derde -al dan niet geblondeerde- vrouw met of zonder hond een wandeling maken op één van onze vele kustdijken. En zij die denken het hardst te knokken tijdens de week paraderen tijdens het weekend graag in Knokke. Maar hoeveel ondernemers zouden op regelmatige basis een wandeling maken in hun bedrijf en tijd maken om hier en daar te stoppen voor een gezellige babbel met één of meerdere medewerkers ? ‘Managing by walking around’ is de term die hiervoor door de duurdere consultants en in de goedkopere management literatuur wordt gebruikt.

Deze middag heb ik mijn eerste ‘wandeling’ gemaakt in het mooie Real Software gebouw in Kontich. Het was weliswaar een snelwandeling want ik wou niet alleen iedereen die aanwezig was even zien maar ik was ook beperkt in de tijd. Met mijn excuses aan alle personeelsleden. Toch ben ik blij dat ik persoonlijk ‘mijn gezicht’ heb laten zien vooraleer ik op maandag weer één van die onpersoonlijke mails verstuur. Bijna overal verbaasde gezichten … Een mail ontvangen is blijkbaar normaler geworden dan een kersverse Chef d’ Orchestre Officiel die overal komt piepen en eenvoudig zegt ‘Hallo, ik ben Bruno. En jij ?’

Het was wel de moeite waard. Want niemand krijgt een tweede kans om een eerste indruk te maken. Ik niet, de medewerkers ook niet. Mijn eerste indruk ? Nooit vergeet ik de overal verbaasde en daarna lachende, gelukkige gezichten en een zeer gezellig kleurrijk ingerichte kantoorruimte op de eerste verdieping. Het Real Software gebouw is een mooi architecturaal concept maar de rood en grijze kleuren hebben meer van een Russisch (of Rudy’s …) mausoleum. Er moet dus wat meer kleur in en dat hebben ze op de eerste verdieping zeer goed begrepen. Dat team mag zich binnenkort eens buigen over de rest van het kantoor. Want zij hebben alvast de (kleurrijke) toon gezet.

Grijs staat echter ook voor ervaring. En dat zijn ze hier. Het bedrijf is meer dan 20 jaar oud en er zijn dus aardig wat grijze haren aanwezig. Mijn vriend Wim De Waele, CEO van IBBT en ooit zelf een Real Chief Technology Officer, schreef vandaag in De Tijd over mijn midlifecrisis en dat de ICT sector aan een grote kennisverbranding doet door veel te snel afscheid te nemen van hun ervaren rotten. Terwijl de meesten –zoals Mick Jagger- nog steeds jong van geest zijn. Weer één van de vele sterktes van Real Software … Met veel ervaren medewerkers die ideaal geplaatst zijn om de dynamiek en energie van jongeren in de juiste richting te leiden. Iedereen kent de grap van vader en zoon stier die boven op de helling staan te kijken naar een weide vol prachtige koeien. ‘Ik storm erop af’, zegt zoon stier, ‘en pak die met haar zwarte vlekjes’. ‘Neen’, zegt vader stier, ‘we stappen er rustig op af en pakken ze allemaal, één voor één’. Als dat geen strategie voor groei is.

Want alleen een bedrijf als Real Software heeft die unieke combinatie van ouderen met ervaring en oog voor kwaliteit, naast jongeren met energie en oog voor kwantiteit. Een korte maar leerrijke wandeling !

Na enkele korte adviesopdrachten tijdens de voorbije maanden stapte ik deze middag bij Real Software binnen als Chief Operating Officer. Zoals aangekondigd gisterenochtend via mijn blog en gisterenavond via een persbericht gaan we –eindelijk- ondernemer worden, de borst nat maken en verantwoordelijkheden nemen. The Real Thing. Tonen dat we in onze regio een kennis- en netwerkeconomie kunnen uibouwen, Echte software oplossingen bouwen. Kortom, Real Software. Niet meer, en niet minder. Maar vooral groeien, organisch en door acquisities. Werken met een Amerikaanse CEO die in hetzelfde gebouw als ik zit en werken met een Raad van Bestuur die maandelijks vergadert in de zaal naast mijn kantoor. Gedaan met wachten op besluiten uit de ivoren toren van het hoofdkwartier of nutteloos vergaderen met zeemeeuwen die te pas en te onpas het lokale filiaal binnen vliegen. Geen globale bedrijfslijder maar een lokale bedrijfsleider.

Een inwerkperiode van 100 dagen heb ik ook niet nodig. Want dat is een kwartaal omzet gemist. Mijn eerste daad ? Een ondernemingsraad ! Ik had er schrik van maar toch was ik onder de indruk van het positivisme dat nog steeds uitstraalt van de werknemers. Ook voor hen moeten het moeilijke jaren geweest zijn. Want geen enkele voetbalploeg zakt graag van Eerste naar Derde Afdeling. Vraag het maar eens aan KV Mechelen. Toch zag ik de vragen in hun ogen. Terwijl Unizo terecht een ondernemingsraad in vraag stelt bij kleine bedrijven reken ik echt op de Real Software ondernemingsraad om mee het bedrijf terug naar groei te brengen. All Together. Als een team. Want Together Everyone Achieves More !

Daarnaast nog even mijn batterijen opgeladen aan de vele artikels, telefoontjes, smsjes en emails van vrienden en sympathisanten. Allemaal positief en zeer stimulerend. We kunnen erin vliegen. Oh ja, echte beleggingstips, Real Tips, gaat u van mij nooit krijgen. Ook niet op deze blog. Want deze vrijbuiter is nu COO, Chef d’ Orchestre Officiel, van een beursgenoteerde onderneming en heeft helemaal geen zin in een –in navolging van het L&H proces in het Gentse ICC- Real proces in het Antwerpse sportpaleis binnen een paar jaar.

Toch een laatste goede raad van Tante Kaat. Alle officiële waarheden over Real Software vindt U steeds op de Real website, alle officieuze (on)waarheden over Real Software vindt U op het Cash forum en alle koop- en verkooptips vindt U in het boek van mijn goede vriend Paul D’Hoore. Vooral de sectie over de Koers/Winst verhouding waar Paul uitlegt wat goedkope en dure aandelen zijn is verplichte lektuur voor elke échte (of Real) belegger. En bij deze hebben al mijn trouwe bloglezers hun eerste en laatste tip gekregen. Een goede verstaander heeft immers maar een half woord nodig.

Het zijn terug harde tijden … De bartime tijdens de offsite van een Gents management team duurde langer dan voorzien gisterenavond. Onvoorstelbaar hoeveel energie en drive daar bij elkaar zat, volgens mij draaien ze op Duracell of op XTC maar van dat XTC-team een A-team maken wordt een hele uitdaging. Toch is dat de eerste prioriteit want alleen zo kan hun bedrijf (en hun mensen) blijven groeien.

Deze ochtend werd ik in mijn hotel in Knokke gewekt door een smsje van … de koning ! Met de vermelding dat hij Didier Reynders benoemd heeft tot informateur. En ik die dacht dat Albert geen ochtendmens was. Niks van, om 7 uur zijn boodschap verstuurd. Dat betekent dat hij al om 6 uur aan het werk was. Dat is pas voorbeeldgedrag.

Vandaag wordt het weer een lange dag en ben ik alleen maar benieuwd. Benieuwd hoe medewerkers, aandeelhouders, klanten, pers, vrienden en vijanden gaan reageren op de aankondiging aangaande mijn nieuwe uitdaging deze namiddag. En vooral benieuwd of ze zullen begrepen hebben wat die uitdaging juist inhoudt. Geen paniek want ik heb nog 362 dagen om alles toe te lichten in mijn Dagboek van een Ondernemer.

Volgens mij zijn alle politici deze ochtend met een kater uit bed gestapt; de enen letterlijk omwille van de feestroes van de overwinning, de anderen figuurlijk omdat dit land duidelijk een ruk naar rechts heeft gemaakt. Ik maak mij er deze keer geen zorgen over want wie politiek wil bedrijven moet op de blaren van de kiezers kunnen zitten. En het is al te makkelijk te praten zoals Jean-Luc Dehaene over de verschillen tussen politiek en bedrijfsleven. Hij blameerde ooit een derde partij door te stellen dat  'Analisten zijn voor het bedrijfsleven wat journalisten zijn voor de politiek. Ze redeneren altijd op korte termijn, hebben weinig of geen ervaring en ze denken dat ze de mensen vertegenwoordigen waarvoor ze schrijven.' Mijn vriend Johan Vande Lanotte heeft het veel beter verwoord door te stellen dat hij de kiezer niet goed begrepen had. Want er zijn geen grote verschillen tussen politiek en bedrijfsleven. Partijen zonder kiezers en bedrijven zonder klanten zijn immers allemaal ten dode opgeschreven, op lange of op korte termijn. Daar hebben analisten en journalisten niets mee te maken. Het is nu aan de politici om met een (2/3) meerderheid dit land te besturen en te hervormen. Ik lig er niet van wakker maar toch wordt het dringend tijd dat ook ik wat ga ondernemen. Microsoft ligt immers al 9 maanden achter de rug en naast mijn verschillende activiteiten binnen All Together wordt het tijd om –na mijn privé en professionele midlifecrisis- nog eens een serieuze baby te baren. En die zwarte humor in Bruno’s BlogBoek kan ook niet blijven duren.

Ik heb altijd veel respect gehad voor de pen van schrijvers en journalisten maar toen ik Herman Van Rompuy’s ‘Dagboek van een vijftiger’ las dacht ik ‘Dat kan ik ook’ … En Bruno’s BlogBoek was geboren. Met als resultaat de uitgave van het eerste Vlaamse bloek (een blogboek) met als titel ‘Vandaag directeur, morgen aan de deur’ op 1 april 2007. Vanaf vandaag schrijf ik dus terug dagelijks ervaringen neer, maar deze keer als ondernemer. Ja, deze BOA Constructor gaat dus zijn borst nog eens nat maken, iets meer dan 9 maanden na zijn vertrek bij Microsoft, het walhalla van beursgenoteerde ondernemingen. En U kan het allemaal vanop de eerste rij volgen in Bruno’s BlogBoek dat vanaf nu wordt omgedoopt tot het ‘Dagboek van een Ondernemer’. Gedaan met het geven van kritiek op anderen zonder zelf verantwoordelijkheden op te nemen. Neen, ik zal proberen mijn eigen gelijk te halen, in eigen land, met eigen talent maar steeds blijven innoveren en internationaal denken. Daarover binnenkort meer want terwijl ik dit tik loopt er in een bestuurskamer nog een discussie of men deze vrijbuitende BOA wel een kans wil geven. BOA Constructor blijf ik, vrijbuiter laat ik met alle plezier vallen om deze keer al mijn verantwoordelijkheden op te nemen en één of ander Angelsaksisch drieletterwoord op mijn businesskaart te krijgen. Als de afkorting maar klopt.

En dan binnen een jaar, op 11 juni 2008, publiceer ik het tweede Vlaamse bloek ‘Dagboek van een Ondernemer’, met als ondertitel ‘Van Bedrijfslijder tot Bedrijfsleider’. Serieus, en dat wil ik nog even kwijt, die lange ij hoorde er soms wel bij als hotelier in het filiaal van een Amerikaanse multinational. Zoals die ene keer toen de Deense zeemeeuw even binnen vloog en stelde ‘I don’t think you care about people’. Dat het Belgische filiaal 2 keer ‘Beste Werkgever’ was geworden had hij blijkbaar niet gehoord door al het gekrijs van de andere zeemeeuwen. Of toen die andere Franse zeemeeuw stelde ‘I don’t think you are predictable’. Tja, wat wil je als je niet tijdig genoeg op interne emails reageert ! Ooit miste ik twee keer de kwartaalbudgets maar sinds mijn vertrek als algemeen directeur –en zonder opvolger- groeit het Belgische filiaal dit jaar 17 % en dat is niet alleen veel meer dan de geplande 12 % maar ook ruim meer dan het Europese gemiddelde. Ik was misschien niet voorspelbaar maar de Belgische Microsoft organisatie leverde het afgelopen jaar het beste resultaat ooit. Mijn opvolger zal op 18 juni geen honderd dagen krijgen om zich in te werken. Vanaf 1 juli, de start van het nieuwe fiscale jaar, staan de tellers immers terug op nul.

Oh ja, en wat gaat deze ondernemer doen ? Wel, hetzelfde wat ik al jaren doe. Ik blijf immers geloven dat in een innovatieve diensteneconomie software niet alleen de brandstof is maar ook de motor om een kennismaatschappij op te bouwen en jobs te creëren in deze regio. Gelooft u het niet ? Blijf dan dagelijks over mijn schouder meelezen in mijn ‘Dagboek van een Ondernemer’. Ontdek het wel en wee van een echt bedrijf en hoop –samen met mij- dat ik in de nadagen van mijn carrière eindelijk bedrijfsleider word, en geen bedrijfslijder meer blijf. Want deze keer zal het niet aan al die regionale zeemeeuwen liggen met hun vele emails of aan het hoofdkwartier met hun zware structuren maar aan mezelf. Ik ben benieuwd. U ook ?

Zondagnacht … Niet één keerpunt maar verschillende keerpunten zijn bereikt …

Vrijdag 8 juni was het immers exact 9 maanden geleden dat de Microsoft garagepoort achter mij automatisch dichtklapte. De voorbije maanden probeerde ik te doen wat ik al 20 jaar aan een stuk deed; aantonen dat software niet alleen de brandstof maar ook de motor is voor het uitbouwen van een kennismaatschappij en kenniseconomie. Daarom de oprichting van de BVBA All Together en mijn betrokkenheid als BOA (Bestuurder – Ondernemer – Adviseur) Constructor bij verschillende bedrijven en initiatieven die jullie via mijn blog konden volgen. Toch blijf ik nog steeds vragen krijgen als ex-directeur Microsoft Belgium. Velen denken dat ik –zoals Bill en die andere eerste generatie Microsoft medewerkers- verschillende malen euro miljonair ben en dat ik investeerder geworden ben. Bij deze even rechtzetten dat ik nog steeds moet werken voor mijn geld en dat dergelijke dossiers onmiddellijk mogen doorgestuurd worden aan business angels en venture kapitalisten. Niet naar blogger Bruno. Mijn businesscards van ex-directeur Microsoft Belgium zijn al lang op maar –bij gebrek aan beter- blijft die reputatie mij achtervolgen. De meeste vrouwen werpen een baby op 9 maanden en dat gaan we dus ook maar doen. Deze week zal –ook ik- bevallen van een nieuwe job naast mijn andere professionele bezigheden. Met All Together naar een ander professioneel leven, een eerste keerpunt.

Ook familiaal zijn er aardig wat veranderingen. Jongste zoon Nils werd verleden week 18 jaar met als resultaat dat vandaag de volledige familie Segers – De Groot incl. beide zonen Hans en Nils naar het stemhokje diende te stappen. Vanaf 18 jaar heb je niet alleen andere rechten maar ook andere plichten … En dat geldt ook voor het ouderpaar. Onze verantwoordelijkheid voor de opvoeding zit er weliswaar nog niet op (en in het kader van levenslang leren zal die rol nooit stoppen) maar we hoeven niet meer financieel verantwoordelijk te blijven voor onverantwoorde activiteiten van onze beide zonen. Het wordt dus dringend tijd dat we ons familiale structuur aanpassen. Met All Together naar een ander privé leven, een tweede keerpunt.

Vlaanderen ontwaakte deze ochtend uit het paarse middenveld maar sloeg na de middag rechtsaf door het oranje knipperlicht. De bruinen van het Vlaams Belang zijn blijkbaar via wat bleekwater of judogrepen terechtgekomen in het oranje kamp van de tsjeven of op de tatami van Jean-Marie Dedecker. Maar collectief zijn we conservatiever en rechtser dan ooit geworden. Benieuwd tot welke stoelendans dit de komende dagen gaat leiden. Met All Together naar een ander Vlaanderen, een derde keerpunt.

En de staatshervorming ? Die werd vandaag spontaan gestart in Wallonië waar de PS niet meer de grootste partij is. Alle politieke families beginnen nu plotseling te roepen ‘Wij zijn de grootste in België’. Met All Together naar een ander België, een vierde keerpunt.