Je mag nooit spijt hebben van dingen die je hebt gedaan, en als je spijt hebt van iets wat je niet hebt gedaan dan moet je het zo snel mogelijk doen. Dat gaan we dus doen.

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 28/02 – 23:45

Deze ochtend kwamen ten noorden van Brussel aardig wat mensen bij elkaar om te gedenken dat 10 jaar geleden de Renault fabrieken definitief gesloten werden. Ze verzamelden rond ‘De Vuist’, het monumentale beeld van Rik Poot in Vilvoorde dat werd opgericht om jong en oud te herinneren aan een industrie die ooit een unieke stempel drukte op de Brusselse voorstad.

Deze namiddag hebben arbeiders en bedienden zich ten zuiden van Brussel opnieuw uitgesproken over de toekomst van de automobielassemblage in ons land. 1 of 4 stak blijkbaar de (midden)vinger in de lucht maar gelukkig maakten 3 op 4 een vuist om van VW Vorst alsnog een Audi Vorst te maken. 10 jaar na Vilvoorde werd 27 februari ook voor Vorst bijna een zwarte dag maar de (Vlaamse) vuist heeft het gehaald.

In centrum Brussel wou de Koninklijke Militaire School alsnog een zwarte dag door een eredoctoraat voor te stellen aan president Kabila. Gelukkig heeft premier Verhofstadt minister Flahaut teruggefloten. Maar niet te snel juichen want sinds Bruno's BlogBoek dd. 26/02 weten jullie dat bij Open VLD een beslissing tijdens een weekend kan wijzigen. De Joseph hoeft dus nog niet te panikeren. Hij heeft nog een paar dagen om te bewijzen dat Congo en Flahaut met de mening van iedereen rekening houdt.

Geen zwarte dag dus. Toch even als uitsmijter –en in het zwart- een stukje van mijn lievelingsdichter Denis Nowé. Titel ? Niet Mijn job is weg, niet Mijn eredoctoraat is weg maar –zeer eenvoudig- Mijn vrouw is weg …

Ik heb veel leed gehad
Want m’n vrouw heeft me verlaten. 
‘k Was bang voor het zwarte gat,
ik was in alle staten.

Maar ik heb ‘n nieuw vriendinnetje,
nu is alles weer ok. 
Het is een negerinnetje,
Dat zwarte gat, dat valt best mee.

Niks van waar hoor. Ik ga vlug bij Ingeborg kruipen. Vooraleer het hier in Schoten een zwarte dag wordt.

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 27/02 – 23:30

In het Sint-Jan Berchmanscollege in Merksem liepen destijds rare leraars godsdienst rond. Dhr. Van Gorp, de ‘geuppe’, die tevens aalmoezenier van de KSA was verklaarde onomwonden dat Christus de eerste socialist was. Daar zat tenminste nog enige logica achter want die andere priester, Wilfried Gonthier, zonder bijnaam en scoutsaalmoezenier, bleek een grote aanhanger van de toenmalige PVV te zijn. Je moet voor de liberalen stemmen jongens, dat is tenminste een partij zonder vakbonden. Bij de CVP en bij den BSP worden de politici steeds de les gelezen door hun achterban en zullen ze er nooit in slagen echt te regeren. Dhr. Gonthier was dan ook een telg uit een vooraanstaand Antwerps aristocratisch geslacht. Was met blauw bloed geboren.

Die vakbonden toch. Jaren aan een stuk spelden ze politici de les maar nu gaan de arbeiders bij VW Vorst in staking omdat … ze niet akkoord gaan met hun vakbonden. Waar is de goede oude tijd dat vakbondsafgevaardigden op de handen werden gedragen door hun collega’s arbeiders en verguisd door de directie ? Jaren aan een stuk werkten die délégués minstens 3 uur meer per week voor hetzelfde loon maar met jobgarantie, vandaag vragen de vakbonden in Vorst aan elke arbeider om hetzelfde te doen en plots wordt er gestaakt. Begrijpe wie kan. Voor vakbondsafgevaardigden is er blijkbaar geen respect meer.

Die PVV toch. Waar is de tijd dat Willy De Clercq de teugels van zijn partij strak in handen hield en de blauwe hengst van overwinning naar overwinning stuurde ? Vandaag is het een Open VLD waar beslissingen worden genomen, herroepen en in alle openheid gecommuniceerd. Voor het weekend trok Den Dirk de lijst in Antwerpen maar toen bleek dat alleen de blauwe Europese zetels hem interesseerden moest na het weekend plots Den Bart de lijst trekken en mag Den Dirk duwen. Dat Bart graag Mechelen blauw kleurt en niet het federale parlement zullen ze volgend weekend wel ontdekken. Begrijpe wie kan. Voor weldoordachte partijbeslissingen en –communicatie is er blijkbaar geen plaats meer.

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 26/02 – 20:30

Uit het SERV rapport van 2006 weten we dat in België slechts 45,7% van de +55 nog actief (categorie 55 – 65) zijn en daarmee behoren we tot de laagste van Europa. Zoals altijd doet Vlaanderen het stukken beter met 45,9%. Gelukkig dat cijfers niet worden afgerond.

Een duidelijk voorbeeld van de pot die de ketel verwijt enz … (of hoe klinkt dat in het Frans ?). Het gaat al lang niet meer over Vlaanderen vs. Wallonië maar over Vlaanderen en Wallonië vs. de rest van Europa.

Dus aan al die Vlaamse en Waalse 55 plussers maar één slogan voor morgen maandag. Au boulot ! Aan het werk !

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 25/02 – 11:30

Vandaag en morgen hadden we gepland het weekend door te brengen met een bende Vlamingen in Wallonië. Maar omwille van een last-minute verandering is de bende zonder ons beide vertrokken. Het is dus geen bende meer; het is een leuke groep welopgevoede Vlamingen. En Vlaamse grappen over Waalse toestanden gaan nu via mijn blog de ether in.

Jean-Claude Van Cauwenberg komt op bezoek bij Guy Spitaels in zijn riante villa. Guy, vertel eens, waar haal je al dat geld vandaan om zo’n villa te bouwen? Guy doet zijn kameraad door het venster kijken naar de autostrade in de verte: Zie je die drievaksautostrade?, zegt Guy. Maar er zijn slechts twee vakken zegt Jean-Claude. Voilà, antwoord Guy.

Twee jaar later nodigt Jean-Claude de intussen ex-politicus Spitaels uit in zijn majestueuze villa. Het is nu aan Guy om te polsen naar de bron van al die weelde. Wel, zegt Jean-Claude aan Guy, ziet ge de autostrade daar? Nee, zegt Guy. Voilà, antwoord Jean-Claude. Ge ziet, kameraden leren snel.

Hopelijk zijn de autostrades berijdbaar. Ik ben benieuwd of de groep op hun Waalse bestemming zal geraken. Morgen volgt in elk geval een Waalse grap over Vlaamse toestanden.

Bruno Segers - BOA Constructor – achtergebleven in Schoten - 24/02 – 12:45

Aswoensdag. Nog steeds het begin van de 40 dagen durende Vastentijd. Ooit stond ik voorin de kerk om een assenkruisje te gaan halen en maakten mijn ouders me wijs dat ik met Pasen een nieuw hemd zou krijgen indien het kruisje nog steeds op mijn voorhoofd zou staan. In die tijd geloofden we alleen wat ouders en mijnheer pastoor vertelden.

Ik haal geen assenkruisje meer maar ook carnaval is niet meer wat het was. Zelfs Guy Kindermans gaat niet meer uit de bol. Guy is niet alleen de éminence grise van de Belgische ICT journalistiek maar ook Aalstenaar en een zeer rustige persoonlijkheid die zich enkel tijdens het fameuze carnaval volledig laat gaan. Een paar jaar geleden interviewde hij me op Aswoensdag terwijl de confetti nog in zijn grijze haardos zat, verleden jaar verscheen hij met een roze onuitwisbare tint op de redactie maar vandaag niets van dit alles. Een bloedserieuze, onvermoeide en zelfs overfrisse Kindermans gedraagt zich vandaag als een volleerde gerechtsdeurwaarder bij het tellen van de stemmen tijdens de jurering van de Data News Awards for Excellence die op 26 april worden uitgereikt. In Aalst is het carnaval nog meegevallen want Kindermans is thuisgebleven maar in Binche is het carnaval uit de hand gelopen. Voor de eerste keer is daar een dode gevallen en is dit voorpaginanieuws in vele dagbladen en televisiejournaals. En de media doen weer wat ze al jaren doen; een vergrootglas zetten op alles wat naar sensatie ruikt want daar houden we allemaal van. Onbewust wordt voor velen de perceptie echter de realiteit en het is alsof er dagelijks doden vallen bij discussies over mp3-spelers en sigaretten. Volgend jaar iedereen thuisblijven met carnaval want daar lopen moordenaars rond. Vandaag geloven we immers wat kranten en televisiejournaals vertellen.

Intussen weten we dat we onze ouders en mijnheer pastoor niet altijd moeten geloven. Toch is voor velen het televisiejournaal de bijbel van vandaag geworden. Weekend Knack columnist Jean-Paul Mulders vatte het zeer gevat samen. “De mensen zijn niet slechter of beter dan vroeger. Honderd jaar geleden kon je een mes tussen je ribben krijgen als je verliefd werd op een meisje uit een ander dorp. Tuig van de richel is er altijd geweest. Afgunstige en beschadigde mensen, verblind door eigenbelang, met gelukkig soms een paar trekjes die aan de goden doen denken. De een is wat verder geëvolueerd dan de ander. Het beste wat we kunnen doen, is vanuit onze goot naar de sterren proberen te kijken in plaats van ons blind te staren op wat wordt herhaald in het televisiejournaal, telkens opnieuw, tot we het op den duur geloven”. Het wordt dringend tijd dat we niet de media gaan geloven maar wel de columnisten want alleen zij trappen mensen een echt geweten.

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 21/02 – 17:30

Selectieve afvalophaling heeft voor- en nadelen. Eén van de nadelen is dat elke gezinswagen op regelmatige basis tot een vuilkar wordt omgebouwd wanneer met afval van allerlei soort naar het afvalcontainerpark moet gereden worden. Vlug even naar het containerpark en dan de baan op, dacht ik deze ochtend. Het Schotense recyclagepark De Breker is dan wel het meest geavanceerde van de hele buurt met o.a. toegang via de electronische identiteitskaart maar … is op dinsdag gesloten. Te laat om naar huis terug te keren en een vuilkar uitladen heeft ook geen zin. Dan maar met een volle koffer de baan op naar al mijn afspraken. Toen ik deze avond in het Gentse mijn laatste tafelgenoot thuis afzette hoorde ik plots het leeggoed klinken achterin. De man moet gedacht hebben dat hij met een alcoholist op stap was. Gelukkig maakt papier, karton en plastic geen lawaai en wordt het groenafval thuis afgehaald. Anders had de geur me er wel aan doen herinneren dat ik met mijn vuilkar in het Gentse stond. De verleiding tot sluikstorten zou groot geweest zijn; een unieke transfer van Antwerpen naar Oost-Vlaanderen waarbij de transfers van Vlaanderen naar Wallonië in het niets verdwijnen. Ik bleef gespaard van bandenpech op de autoweg want dat had pas voor hilarische toestanden kunnen zorgen.

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 20/02 – 22:45

Al een tijdje is Thomas Friedman’s boek The World Is Flat een hype binnen grote multinationals. Het scenario is steeds hetzelfde; een persoon schrijft een boek en vraagt een aantal bevriende CEO’s om een voorwoord te schrijven op de flap van een boek dat ze half of niet gelezen hebben. Collega’s CEO’s willen vervolgens niet onderdoen, schaffen zich het boek aan en nemen het volledig door tijdens een transatlantische vlucht of tijdens één van hun vele slapeloze nachten. Slimmere CEO’s lezen de samenvatting op www.amazon.com en doen alsof ze het boek volledig gelezen hebben. En dan begint het feestje helemaal; plots krijgen alle kaderleden het boek doorgestuurd met een persoonlijk briefje van de CEO en gaat iedereen aan het lezen en aan het vergaderen over wat ze gelezen hebben i.p.v. het bedrijf echt te leiden. Ooit werd de bijbel een succesverhaal omdat het door zoveel mensen werd uitgedragen maar vandaag denkt er bijna maandelijks één of ander goeroe in US dat hij zijn bijbel geschreven heeft. En vele bedrijfsleiders voelen zich geroepen om de ‘Bijbel van de Maand’ te gaan evangeliseren binnen het bedrijf. Binnen Microsoft riep ik ooit spontaan ‘speed reading, snellezen’ toen men mij vroeg welke cursus managers het meest nodig hadden. Ik verdronk niet alleen in de mails en memos maar ook in de boeken die me op regelmatige basis werden toegestuurd.

Uit vorige bijdragen kennen jullie reeds mijn visie op de vele Vice Presidents die niet goed genoeg zijn om globaal de strategie te bepalen of om lokaal de uitvoering te leiden maar toch een noodzakelijkheid zijn om een bedrijf feilloos te laten werken. De ene keer heb je een Vice President per functie, de andere keer heb je een Vice President per regio, of een combinatie van beide. Feit is dat geen enkele het langer dan 3 jaar uithoudt op de specifieke functie want het carrousel draait door. Niemand weet hoe het moet en daarom probeert men regelmatig de job uit van een andere collega Vice President om uit te vinden hoe men de vorige job beter had kunnen doen. Maar vandaag is er iets nieuws ! Dankzij het mooie boek ‘The World Is Flat’, denkt men bij Microsoft aan een Vice President per TimeZone … Dat ik daar nooit aan gedacht heb. Ikzelf heb zojuist mijn kandidatuur als Vice President GMT-10:00 ingediend bij Steve Ballmer. Hawaii ligt immers in de GMT-10:00 zone en daar kan nog aardig wat software verkocht worden.

Naast software verkopen heb ik dan tenminste tijd om mijn evangelie over de global business world te schrijven. Ik denk aan de titel ‘The Discount Is Flat’ of ‘No Discounts’ (in analogie met de No Logo bestseller van Naomi Klein). De grote multinationals zijn immers sterk onderhevig aan de kwartaaldruk van Wallstreet en een groot deel van het zakencijfer wordt in de laatste maand van het kwartaal en het fiscale jaar gerealiseerd. En dan is het koopjestijd ! Doorwinterde aankopers weten dat ze de beste discounts van IBM, Oracle en Microsoft krijgen in resp. de maanden december, mei en juni. Een aanzienlijk deel van de omzet wordt als discount weggegeven gewoon omdat de klant weet dat het de laatste maand van het fiscale jaar is. Maar ook dit fenomeen kan verdreven worden. Aangezien we nu een Vice President per TimeZone hebben kunnen we GMT/GMT+01:00 stiekem afsluiten in januari, GMT+02:00/GMT+03:00 in februari, GMT+04:00/GMT+05:00 in maart enz … Gedaan met de ‘hockeystick’ omzetten en grote discounts aan het einde van het jaar. Nog vlug een woordje van Steve Ballmer en Jack Welsh op de flap van mijn ‘The Discount Is Flat’ of ‘No Discounts’ en mijn ‘Bijbel van de Maand’ wordt verplichte literatuur voor alle time zone Vice Presidents.

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 19/02 – 22:45

Heel veel tranen deze namiddag in het Antwerpse Sportpaleis.

Eerst en vooral vanwege Kim Clijsters. Kim speelde haar laatste match op Belgische bodem en nam dus afscheid van haar publiek. Graag had ze ook deze laatste match gewonnen maar het was hier niet gegund. 'Je hebt alles gegeven. Bent nooit beginnen zweven, want tennis is een spel. Kim Clijsters dankuwel !' Vele emoties, vele tranen, staande ovaties en al de rest maar België is Kim kwijt en dat is pech.

Maar nog meer tranen bij de Antwerpse diamantairs. Ze zijn hun diamanten kwijt. En het gaat al zo slecht met de diamantindustrie in en rond het Antwerpse. In Bruno’s BlogBoek dd. 17/02 had ik het over de teleurgang van het Antwerpse voetbal maar een dag later moet ik iedereen berichten over de teleurgang van de Antwerpse diamant. Het diamanten racket van 1 miljoen Euro is definitief in handen van Amélie Mauresmo. Wie had dat kunnen denken ? Je kan het racket immers alleen maar definitief in handen krijgen als je de Proximus Diamond Games 3 maal gewonnen hebt. Deze week de 6^de editie. Venus Williams had 2 maal gewonnen, Amélie Mauresmo ook 2 maal en Kim slechts 1 maal. De organisatoren kregen schrik en hebben bvb. met succes Venus Williams verwond zodanig dat zij niet kon deelnemen. Daarnaast rekenden zij op Kim om Amélie te verslaan en het racket alsnog in Antwerpen te houden. Maar dat was een foute redenering … de put in de Antwerpse diamantwereld is intussen 1 miljoen Euro groter …

Ik reken op een 7^de editie van de Diamond Games en op een nieuwe diamanten racket maar stel een eenvoudige aanpassing van het reglement voor. De Antwerpse diamant heeft het al moeilijk genoeg en moet niet te vrijgevig zijn. Het racket kan je daarom pas definitief verwerven indien je drie overwinningen op rij hebt en indien je wel degelijk een vrouw bent. Diamonds are a girl’s best friend … Kim is a girl maar Amélie ? Ik weet het nie …

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 18/02 – 23:00

In vele landen zou de titel van deze blog een voetbaltopper zijn. De ploeg uit de hoofdstad die op verplaatsing moet naar de ploeg van de grootste provinciestad. Die van AS Roma zitten met een Italiaans ei in de broek wanneer ze verwacht worden in het San Siro stadion van Inter Milan. Het nagelwitte en koninklijke Real Madrid trilt op de benen wanneer ze spelen in Barcelona, de hoofdstad van Catalonië. Of Arsenal dat vanuit London een bezoekje moet brengen aan Liverpool of Manchester ? Telkens daveren voetbaltempels op hun funderingen en staat de kop van de nationale rangschikking op het spel. De lokale provinciale supporters zijn er immers op gebrand om de kerels van de hoofdstad even een voetballesje te leren.

Vanavond zijn we met een paar andere ‘provincialen’ aanwezig op het Kiel voor een matchke Antwerpen – Brussel. Een minder dan halfvolle tribune, een voetbaltopper is het zeker niet want alleen de kop van de tweede kolom staat eventueel een beetje op het spel. Vanuit Brussel is FC Brussels naar Antwerpen gekomen maar dat is slechts een afkooksel van Anderlecht, het echte FC Brussels (tenminste volgens die van Anderlecht). De thuisploeg is ook niet FC Antwerp (want die proberen nog steeds voor de kop in tweede afdeling te spelen) maar wel GBA, den Beerschot, de echte ploeg van ’t stad. Ondanks het feit dat het 3 doelpunten worden voor Antwerpen en 0 voor Brussel blijf ik me afvragen of we ooit in dit zo versnipperde land nog topvoetbal gaan krijgen; voetbal van grote eigen clubs met grote eigen spelers.

Het antwoord ligt niet alleen in de bestuurskamers maar ook op de tribunes. Het is een geweten feit dat Antwerp preses Eddy Wauters niet te vinden is voor één grote Antwerpse club. Maar waar zouden we de spelers halen voor deze grote Antwerpse club ? Vandaag gaat de jeugd liever supporteren voor de Manchester jongeren die bij Antwerp spelen of voor de buitenlanders die op het Kiel worden opgesteld dan zelf de beste op het veld te willen zijn. Het is immers makkelijker te roepen en te drinken naast de zijlijn dan zelf het spel te maken op het veld. Misschien stemmen de 3 doelpunten van Jurgen Cavens tot wat nadenken. Jurgen wou steeds de beste zijn, woont nog altijd samen met zijn zoontje bij de bomma onder de kerktoren van Broechem en bezorgde de ploeg van ’t stad de overwinning … 

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 17/02 – 23:55

De gastheer zag eruit als een Londense lord en opende zelf de deur van een statig herenhuis in het zuiden van Brussel. Samen met zijn echtgenote had hij 7 captains en hun partner uitgenodigd voor een culinaire cruise in een stijlvol interieur. Zoals steeds was er 1 captain te laat maar hem trof geen enkel verwijt want op zijn boot zijn er al een hele tijd problemen met de vertrek- en aankomsttijden.

Na een hartelijke verwelkoming en aperitief nam de mecenas zelf het woord tijdens een korte tafelrede. Hij sprak kordaat over de vele veranderingen die hij de voorbije 50 jaar had ondergaan en het feit dat al deze veranderingen steeds verbeteringen waren geweest. Van onder zijn bril keek hij recht in de ogen van zijn frivole partner die het levende bewijs is van deze stelling want ondanks alle veranderingen van de voorbije jaren ziet deze bevallige dame er elke dag beter, jonger en mooier uit. Toch maakte de mecenas zich zorgen over de veranderingen. Aan tafel zaten immers 4 captains uit de ICT-industrie die omwille van hun liefde voor België en voor de sector de voorbije 6 maanden door hun resp. rederijen van boord waren gezet omdat ze eerder hun lokale koers dan de uitgestippelde koers van de rederij wilden varen. Alle 4 dus werkloos en geen enkele waarde meer voor de samenleving maar toch wilde de mecenas begrijpen wat er allemaal aan het gebeuren was in de woelige ICT-industrie. Daarom had hij tevens een 3tal eminences grises uitgenodigd die even bezorgd waren als de gastheer over hoe België zou kunnen overleven en een stempel zou kunnen drukken in de kenniseconomie van de toekomst.

Het vele gangen menu en de bijbehorende wijnen zorgden voor geanimeerde discussies, uitspraken en informatie waar onderzoeksjournalisten zouden op kicken. Niet alleen Humo en Trends maar ook Bruno’s BlogBoek zou een week kunnen leven van het materiaal dat daar boven tafel kwam. Op roze balletten danseressen na waren alle ingrediënten aanwezig. Toch heb ik uit respect voor de mecenas, zijn 3 eminences grises en mijn 3 collega’s  ICT-captains een harde autocensuur toegepast. Een journalist misschien wel maar een blogger zal nooit het geschonken vertrouwen misbruiken. Discretie moet kunnen. Zelfs in de meest verleidelijke omstandigheden. Vriendschap en levenskwaliteit primeren, sensatiezucht en hoge blogleescijfers zijn irrelevant.

Toch geraakten de gemoederen gisterenavond verhit en zoals steeds werden de afwezigen onder vuur genomen. “Wanneer gaat het VBO nu eens haar verantwoordelijkheden nemen ? Het Verbond van Belgische Ondernemingen ? Ondernemingen ? Neen, het zijn niet de grote ondernemingen maar de zelfstandige ondernemers die innoveren en echt ondernemerschap tonen. Kleine startende bedrijven hebben hulp nodig. Niet de mastodonten”. “En Agoria, wanneer gaan die nu eens iets zeggen ? De federatie van de technologische industrie ! Dat zal wel, nog altijd metaal en staal maar uit hun pijp komen voor kennis en bits dat is een ander verhaal”. “Oh ja, en dan de ambtenaren en politici die in rokerige Brusselse salons of hoog boven de grond in Antwerpse boerentorens debatteren over de toekomst van België. Het manifest of het anti-manifest. Maar op de barricades vechten tegen de multinationals om kennisjobs in België te houden of te creëren ? Dan zie je ze niet.”

Bijna waren we vertrokken voor een nachtelijke betoging met 4 door de straten van Brussel maar een eminence grise uit de verzekeringssector kon tijdig het opkomende ontij keren. Als 4 captains of ICT-industry aan lager wal zijn we immers niet meer verzekerd voor alle brokken die we maken. Het was ooit anders …

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 16/02 – 23:30

“Geld dat je niet hebt kan je niet uitgeven”. Ooit hoorde ik deze basisregel over verlies-winst uit de mond van mijn grootmoeder. Gelijk had ze maar enkele jaren later diende ze haar kleine kruidenierszaak wel te sluiten omdat ze niet kon opboksen tegen de grotere concurrenten. Ze had immers te weinig geld om te investeren en investeren betekent risico’s nemen.

“Revenues are made in the front-office, profits are made in the back-office”, stelde Philippe plots met zijn glas Rossi di Montepulciano in de hand en met zijn vele jaren ervaring binnen startende bedrijven in het hoofd. Het deed me aan mijn voormalige verkoopsdirecteur bij Merant in Frankrijk denken. Een enorm gedreven commerciële persoonlijkheid die zijn team kon stuwen naar prachtige deals. Telkens er een project werd afgesloten ging de bel in het kantoor en werden de flessen champagne opengetrokken. Toch kon de kerel de verlies-winst rekening van zijn Frans filiaal niet juist interpreteren. Er werd immers verlies gedraaid omdat er teveel mensen in dienst waren, omdat de kantoren in La Defense te duur waren, omdat de secundaire arbeidsvoorwaarden te goed waren en omdat hij verkocht tegen een te lage prijs. Bij het vertrek van Eric ging de bel niet en werden er geen flessen ontkurkt. Neen, samen met de CFO heb ik die dag aan het team een soort ‘Finance for Dummies’ cursus gegeven.

Jongste zoon Nils is zeker geen dummie. Al jaren slaagt hij erin om zeer gemakkelijk omzet te genereren. Ooit verkocht hij een mooie Lotus balpen die hij van mij gratis gekregen had aan de meest biedende in zijn klasje. Of zijn studentenkaart ‘verhuren’ aan anderen zodanig dat die ook toelating hadden om over de middag de school te verlaten. De bestseller van Nils waren jaren geleden de toen zeldzame Finse euro’s; ik bracht ze mee uit Finland en hij verkocht 1 Finse Euro tegen 2 Belgische Euro’s aan al zijn verzamelende klasgenoten. Nils zit intussen in het laatste jaar van het Sint-Michielscollege in Schoten. Vanavond wordt er in Antwerpen met een aantal andere scholen Crysostomos gevierd. Deze keer ben ik niet benieuwd over wat Nils gaat binnenbrengen maar over wat hij gaat uitgeven ‘in the front-office’.  Want van hem kwam ooit de uitspraak “mijn ouders hebben geld en ik heb tijd”.

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 15/02 – 23:45

Een kind maken is simpel maar een bedrijf opzetten is een complexe aangelegenheid. Dat hebben we deze ochtend nog eens kunnen ondervinden bij het doornemen van de diverse documenten; een paar oprichtingsaktes, een financieel plan, een investerings- en aandeelhoudersovereenkomst etc … Op deze Valentijnsdag denken liefdespartners er waarschijnlijk steeds aan hoe simpel het is om (te oefenen om) kinderen op de wereld te zetten maar samen met mijn businesspartners kon ik alleen maar vaststellen hoe complex het is om een bedrijf het daglicht te laten zien.

Gelukkig werd het op de middag wat leuker en simpeler. Op mijn computerscherm het CV van een kandidaat en voor mij de kandidaat in levende lijve, the best of both worlds, de bits en de atomen op één plaats bij elkaar. En we waren vertrokken voor een leuk gesprek van een klein uur. Voor mij zat weer het levende bewijs dat grote bedrijven er nog steeds niet in slagen ondernemerschap en innovatie te cultiveren. Niet bij gebrek aan visie van de top, neen, gewoon omdat in zulke bedrijven een middenkader niet openstaat voor veranderingen en zich liever wegsteekt in complexe structuren zonder toegevoegde waarde maar alleen ter bescherming van de eigen job. Gelukkig blonk de kandidaat uit in zijn eenvoud, openheid en passie voor ondernemerschap. Hij is de 40 reeds voorbij maar waarschijnlijk slaat hij de deur van zekerheid en complexiteit achter zich dicht voor de onzekerheid maar de eenvoud en het plezier van het ondernemerschap. Ik hoop dat velen zijn voorbeeld volgen …. ‘ondernemers van Vlaanderen, verenigt u’ …

Later op de dag werd een ander gesprek over de eenvoud van het ondernemerschap onderbroken door een telefoon van Mister Simplicity himself, Vincent ‘Kafka’ Van Quickenborne. Samen met Vincent en KPMG lag ik aan de basis van de Kafka Awards (zie Bruno’s BlogBoek dd. 27/06) en was het tweede deel van de avonturen van Quick en Flupke zelfs voorzien op nine-eleven. Maar door een ongelukkige samenloop van omstandigheden stond Vincent Quick zonder Flupke Bruno maar alleen met Bill Gates op het podium bij de uitreiking van de eerste Kafka Award. In navolging van de grote simplicity goeroe Bill Jensen wil Vincent nu blijkbaar een simpeler boekske dan het burgermanifest uitbrengen en was hij op zoek naar de bevestiging van het feit dat Bill de Belgische e-ID de slimste kaart ter wereld noemde. Inderdaad Vincent, we hebben misschien niet de slimste ministers maar volgens Bill hebben we wel de slimste kaart (en de slimste staatssecretarissen). Politici zijn cracks in oneliners en als return kreeg ik van Vincent in één lijn wat ik al een hele dag had mogen ondervinden; c’est simple de compliquer, c’est compliqué de simplifier.

Deel 2 van de avonturen van Quick en Flupke is er niet gekomen maar er komt een hele nieuwe reeks aan; de simpele avonturen van Quick en Flupke. Met deze keer een vrouwelijke Quick in de hoofdrol en voornamelijk gericht naar zelfstandige consultants. Want binnen de grote bedrijven zijn er een aantal mensen die hebben vastgesteld dat hun talent wordt versmacht door de complexiteit van de onderneming waarin ze werken terwijl het o zo simpel is om dat talent op een zelfstandige basis als freelancer te valoriseren. Quick en Flupke vertellen binnenkort hoe.

Oh ja, Valentijn wordt ook eenvoudig gevierd. Met straks, om 22u30, wat korte en krachtige liefdesgedichten van Denis Nowé, na Geert Hoste weer een Westvlaming in de Arenbergschouwburg. De titel ? Mooie Meisjes Duren Niet Lang. Eenvoudiger kan het niet. Hierbij alvast een voorproefje.

Bruno Segers - BOA Constructor – Antwerpen - 14/02 – 20:15

“Serieuze en satirische stukjes over échte dagelijkse ervaringen en ontmoetingen, steeds op www.brunosegers.com of www.brunosblogboek.be” prijkt vanaf de eerste dag als hoofding boven deze blog. Toch heb ik al meerdere keren moeten vaststellen dat lezers mijn serieuze stukken soms satirisch interpreteren of satirische ingevingen serieus nemen.

Het satirisch stuk van gisteren gaf blijkbaar aanleiding tot serieuze interpretaties want ik had het gewaagd om illegalen over dezelfde kam te scheren als verkrachters, terroristen, pedofielen en andere uit de hand gelopen hobbyisten. Ik kreeg het advies wat meer TV te kijken en wat minder tijd door te brengen met extreemrechtse intellectuelen in de Cercle Lorraine, het voormalige Brussels optrekje van de enige buitenlander die zonder papieren maar wel legaal in ons land verbleef, Joseph-Désiré Mobutu. Bij deze even rechtzetten aan al mijn lezers dat het een satirisch stuk betrof en dat zij geen conclusies hoeven te trekken over dingen die ik niet geschreven heb.

Daarom vandaag een serieus stuk, geen satire. Volgende week is het schoolvakantie en morgen is het Valentijn. Natuurlijk zijn we allemaal weer druk bezig maar zijn de gezinsactiviteiten van volgende week al gepland (of gaan de kinderen thuis het verschil weer niet ondervinden tussen een traditionele werkweek en een ‘schoolverlof’ werkweek) ? Is er morgen een kleine liefdevolle attentie voorzien (of gaat de geliefde ook hier het verschil niet zien) ? Bij velen niet, ik ken het excuus voor hun kinderen en hun geliefde al … ik ben het vergeten, het is zo druk op het werk. Wel, wie iedere dag werkt alsof het de laatste dag van zijn leven is, krijgt op een dag zeker gelijk. Serieus.

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 13/02 – 13:45

Ik weet niet of het de lezers van Bruno’s BlogBoek al is opgevallen maar er zijn zeer rare dingen aan de gang in deze wereld. Het begon allemaal met een Amerikaan, Al Gore, die zich zorgen begint te maken over de opwarming van de aarde i.p.v. over de oorlog in Irak. Een kleine week geleden kwam er een Belgisch vervolg in Knack waar Jean-Luc Dehaene uit de biecht klapte door te vertellen dat hij voor een socialistische partij zou kiezen indien hij nu in de politiek stapte. Klap op de vuurpijl deze ochtend in De Standaard. Leo Pardon, directeur-generaal reizigers van de NMBS, gaat na bijna 40 jaar op pensioen en verklaart dat er meer bussen nodig zijn en minder treinen. Het heeft misschien hard gewaaid deze dagen maar ik zie mijzelf nog niet het evangelie volgens Apple verkondigen en plots gratis open source software verdedigen i.p.v. het waterdichte commerciële software model van Microsoft.

Toch is er iets raars aan de gang. Iedereen lijkt plots sympathie te tonen en begrip te hebben voor situaties en meningen waartegen men zich jaren verzet heeft. De wereld wordt zacht, a Soft World. Tegenwoordig spreken we zelfs niet meer over ‘illegalen’, dat woord mag niet meer gebruikt worden van onze –eindelijk- democratische politici en journalisten. Vanaf nu heet dat “mensen zonder papieren”. In het kader van het streven naar een steeds perfectere politieke correctheid van onze moedertaal werden er onlangs een aantal voorstellen gelanceerd van nieuwe benamingen en daarmee samenhangende schrappingen die u binnenkort in de Grote Van Dale mag verwachten :

• Carjackers takeldiensten zonder papieren
• Drugdealers apothekers zonder papieren
• Bankovervallers geldtransport zonder papieren
• Verkrachters gyneacologen zonder papieren
• Pedofielen kleuterleiders zonder papieren
• Inbrekers deurwaarders zonder papieren
• Winkeldieven klanten zonder papieren
• Snelheidsduivels racers zonder papieren
• Afpersers belastingsontvangers zonder papieren
• Vliegtuigkapers piloten zonder papieren
• Oplichters zakenmensen zonder papieren
• Krakers huurders zonder papieren
• Terroristen militairen zonder papieren

Het lijkt alsof iedereen elkaar plots begrepen heeft en we allemaal in een wereld leven waar alles mogelijk is en mensen samenwerken i.p.v. tegenwerken. Leven we dan toch in een open maar papierloze maatschappij ?

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 12/02 – 23:00

In de zeer vroege zondagochtend had ik een zeer boze Bart Somers aan de lijn. Gisterenavond om 23 uur had ik immers als eerste gepubliceerd dat Opnieuw het voorvoegsel wordt van VLD. Bruno’s BlogBoek dd.10/02 blokletterde dat het Opnieuw VLD, Opnieuw Verhofstadt Laten Doen, zou worden. Tot mijn grote verbazing heeft iemand van het partijbestuur het lek deze nacht ontdekt en kwam men in spoedberaad bij elkaar om een nieuw voorvoegsel te vinden. Als voorzitter zou je voor minder een kwade telefoon plegen maar om 10 uur kwam de verlossende SMS, het wordt dus niet Opnieuw maar Open. Eigenlijk klinkt een Open VLD zelfs veel beter dan Opnieuw VLD. En zo heeft een kunstmatig lek via Bruno’s BlogBoek ervoor gezorgd dat VLD alsnog het juiste voorvoegsel krijgt, we leven immers in een open wereld. Opnieuw is bovendien een beetje te ambitieus maar dat wist u al sinds de laatste dag van het oude jaar.

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 11/02 – 14:30

Deze ochtend was ik –samen met de schoonfamilie- aanwezig op de uitvaart van eregriffier Robert Picavet. Mijn schoonvader sprak altijd over Nonkel Bob, ik heb de man een paar keer ontmoet en zijn reputatie deed de rest. Robert Picavet was bijna 25 jaar de eerste ambtenaar van de provincie Antwerpen en bestuurder in verschillende bedrijven en verenigingen. “Streng maar rechtvaardig” en een onvoorstelbare werkkracht. In tegenstelling tot de ministeries in Brussel was er in het provinciehuis in Antwerpen geen tikklok nodig; Robert Picavet werkte immers 24 uur per dag. Dat is pas voorbeeldgedrag ! Niet alleen hard werken maar een perfectionist met oog voor elk detail. Tot op het laatste moment. Testament stond al lang op papier en hij wist perfect hoe zijn begrafenis diende te verlopen. Volgens mij lag alles –op de homilie na- van tevoren vast. Gregoriaanse gezangen en drie priesters in de Antwerpse Sint-Andrieskerk. Alle (achter)neven en (achter)nichten in de kerk want het huwelijk van Nonkel Bob en Tante Mariette bleef spijtig genoeg kinderloos. Als je in het testament vermeld staat moet je toch op de uitvaart aanwezig zijn ? Een waar partijcongres van de families Picavet en Merlin waardoor de aanwezigheid van ere-gouverneur Kinsbergen, gouverneur Paulus en Antwerp praeses Wauters bijna niet opviel. In de homilie sprak de priester over de ‘puntjes steeds op de i’-attitude van de overledene en dat had Nonkel Bob tot het laatste moment blijkbaar volgehouden. Als evangelie had hij immers de welbekende parabel van de talenten gekozen. Als buitenstaander vraag ik me nog steeds af of alle erfgenamen deze postume preek van Nonkel Bob wel degelijk begrepen hebben. Ik ben zeker dat er velen aan hun erfenis aan het denken waren maar slechts weinigen plannen aan het maken waren om evenveel met hun talenten te doen als Nonkel Bob destijds met zijn talent gedaan had. Trouwens een beetje moeilijk want bijna alle neven en nichten hebben het pensioen bereikt …

Na de middag hoefde ik gelukkig niet op dat andere partijcongres aanwezig te zijn. Spijtig genoeg wordt daar een zoveelste burgermanifest voorgelezen en geen parabel van de talenten. Want talent zit er binnen de VLD, alleen zijn er maar een paar die het mogen ontwikkelen en tonen. Ze gaan wel de naam uitbreiden, de afkorting VLD blijft maar er komt ‘iets’ voor. VLD staat officieel voor Vlaamse Liberalen en Democraten maar de sterke individualisten hebben allemaal hun persoonlijke interpretaties; Veel Liever De Croo, Vroeger Luisterde De Gucht, Vrouwen Love Dewael of Vrouwen Laten Doen volgens Fientje en Patricia. Allemaal niets van aan, VLD staat nog steeds voor Verhofstadt Laten Doen. En het voorvoegsel wordt opnieuw. Opnieuw VLD, opnieuw Verhofstadt Laten Doen. Wedden ?

Bruno Segers - BOA Constructor – Schoten - 10/02 – 23:00

We lopen met GSM of PC in de hand en overladen elkaar met emails, voicemails of SMS. Binnen bedrijven is het nog erger. Onlangs hoorde ik van een project dat enorm uitliep. De mensen spendeerden 30 % van hun tijd in meetings, ontvingen een gemiddelde van 95 emails en 11 telefoons per dag en hadden 3 avonden per week conference calls met hun collega’s. Toch geloofde de project manager dat hét probleem een gebrek aan communicatie was.

Laat me niet lachen ! Het enige wat al deze mensen deden was communiceren. Wanneer konden zij hun werk doen ? Gebrek aan communicatie is een probleem van het verleden. Vandaag bestaat de uitdaging erin om zich los te koppelen van de overload aan informatie die dagelijks op ons afkomt en een focus te leggen op wat belangrijk is. Binnen multinationals ontvangen mensen bvb. gemiddeld 57 emails per dag terwijl ze zeggen dat 56 % daarvan irrelevant is.

Kevan Hall geeft in zijn Speed Lead boek 4 tips om de communicatie via email te verbeteren :

1. Verdeel uw email communicatie in een “Push” (informatie die iemand moet ontvangen om de job te doen of om een actie te nemen) en een “Pull” (informatie die iemand misschien nodig heeft of die interessant zou kunnen zijn) deel
2. Stuur “push” boodschappen onmiddellijk naar “To” bestemmelingen (geen cc’s) en denk goed na over wat ze zouden moeten weten, doen of voelen als een resultaat van uw boodschap. Plaats de actie die ze moeten ondernemen in de titel
3. Publiceer alle “pull” informatie op het intranet of teamroom zodanig dat mensen die info kunnen vinden waneer ze de info nodig hebben. Trek het je niet aan wanneer mensen nauwelijks deze info raadplegen; dat betekent immers dat ze deze informatie niet nodig hebben om hun jobs te doen en je kan rustig stoppen met het aanbieden van deze info. Weer wat tijd gespaard
4. Indien je onnodige informatie ontvangt stuur dan een copij van deze tip door

De quantiteit aan communicatie, maar zeker niet de qualiteit, gaat de komende jaren enorm toenemen omdat naast email ook nieuwe communicatiemethoden zoals instant messaging gaan gebruikt worden. Als je de communicatie nu niet onder controle krijgt wees dan maar gerust dat het aantal inkomende boodschappen drastisch gaat toenemen.

Bruno Segers - BOA Constructor – Brussel - 09/02 – 17:00