Mijn zondag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz

 

Het zal je maar overkomen. Je zit daar als lijnrechter uren bijna bewegingsloos op je stoel tijdens de halve finale van de US open, je doet één ding en je krijgt daar een scheldtirade met doodsbedreigingen bovenop over je heen. John McEnroe flapte er jaren geleden ook van alles uit maar zijn uitleg was steeds “I was only speaking to myself”. Aangezien "If I could, I would take this ball and shove it down your throat and kill you” moeilijk onder die categorie kan geklasseerd worden zat de halve finale er voor Serena Williams op.

 

Enkele weken geleden was er aardig wat commotie rond Anderlecht – Standard en agressie in het voetbal. Ik stel voor dat we in het voetbal de headset die de verbinding vormt  tussen scheidsrechter en lijnrechters rustig afschaffen. Geef de scheids een oortje en geef alle spelers een micro. Dan kan de scheidsrechter tenminste horen welke bedreigingen voetballers tegen hun tegenstanders schreeuwen. Ik ben ervan overtuigd dat in de eerste helft reeds alle spelers van het veld zijn gestuurd. Boudewijn de Groot kan dan voor de remake van zijn eenzame fietser Jimmy gaan en de “als hij maar geen voetballer wordt” definitief vervangen door “als hij maar geen scheidsrechter wordt”.

 

Allemaal niet nodig deze namiddag in Schoten. Voor Koningshof – Simikos, de derby der derbies. Na het Wereldfestival van Folklore en de Scheldeprijs hét event in een gemeente die steeds zichzelf is gebleven. Niet groter of kleiner geworden door fusies of politiehervormingen. Beide ploegen spelen terug in de hoogste afdeling van het KVV, de Koninklijke Vlaamse Voetbalbond. Simikos omdat het de promotie afdwong door werkvoetbal, villaboys Koningshof omdat het de promotie ‘kreeg’ na de schorsing van een ploeg uit ere-afdeling. Het KVV is immers echt amateurvoetbal waar spelers niet mogen betaald worden en ploegen geschorst worden zodra dit wordt vastgesteld. “Voetbal is oorlog”, zei Rinus Michels. Deze namiddag is “Voetbal een feest”. Twee Segers’en met de bal op het veld en één Segers met zijn vrouw naast het veld. En daarna verbroederen met spelers, scheidsrechters, vrienden en vriendinnen, zonder gebroken benen maar wschl. met enkele gebroken glazen.

 

Mijn blogweek zit erop. Bisnummers enkel op aanvraag.

De zevende dag rustte god, maar omdat CEOs helemaal geen goden zijn, gaan we gewoon door, op zaterdag én op zondag, zoals beloofd aan De Standaard. Want de wereld staat nooit stil en er is altijd wel iets dat me te binnen schiet. Zo kreeg ik deze week een reactie uit Rome met een verwijzing naar de vraag of een CEO al dan niet moet bloggen. Lees maar. 

The best CEO blogs — those that generate the most buzz, traffic and excitement — are the ones published by truly enthusiastic CEOs. You can spot these blogs fairly easily, because the energy and passion with which the CEO writes becomes palpable.

Allemaal zeer juist. Toch voeg ik er één ding aan toe; authenticiteit. Laat het niet over aan anderen, doe het zelf. Zoals ik hier nu zit. Met een tasje koffie. Normaal gesproken gebruik ik de zaterdagochtend om kranten en weekbladen door te nemen, vandaag gaat een deel van de tijd naar het uittikken van deze tekst.

Authenticiteit dus. Op het wereldwijde web is er al voldoende persoonsverwarring. Laat dus niet schrijven, schrijf zelf; teveel mensen doen zich voor alsof ze de persoon in kwestie zijn. Op Netlog en Facebook circuleren profielen van mensen die anderen zijn. Niet alleen op blogs, maar ook op mediasites plaatsen mensen de reacties onder naam van bekende vrienden of collega’s. Soms voor de fun, maar soms ook om die personen in diskrediet te brengen. Deze week liep ik een collega tegen het lijf met een knalzwarte T-shirt met daarop de tekst “F*ck Google. Ask Me”. Dikwijls heb ik vragen en opmerkingen bij de kledij die mensen tijdens het werk dragen, maar dit vond ik één van de betere. Google wordt immers te pas en te onpas gebruikt om dingen (op) te zoeken en het antwoord dat tevoorschijn komt, wordt al te dikwijls als het enige juiste gezien. Ga echter voor de check, double-check en daar kan je Google ook voor gebruiken. Dan geldt “Al gaat de leugen nog zo snel, Google achterhaalt ze wel” zoals ik een tijdje geleden schreef in Bruno’s Blogboek.

Tijd nu voor De Tijd, De Standaard, Gazet van Antwerpen, Trends, Knack, Humo en de Bode van Schoten. Eens bijlezen en kijken of zij de waarheid schrijven. Oh ja, voor ik het vergeet; deze tekst schreef ikzelf, de foto ben ik niet. Ik heb nooit geposeerd in een gele lederhose met een gele hoed. Maar met Photoshop kan iedereen van elk Miss Baksel een Miss Belgium maken. Er is dus nog hoop voor Ignace Crombé.

Mijn vrijdag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz

“Opél, wat een spel”, moet de Vlaamse minister-president Kris Peeters gisteren gedacht hebben toen de berichten uit Duitsland binnenkwamen. Iedereen in Antwerpen praat over “den oppel”, maar Kris legt steeds de klemtoon op de tweede lettergreep; Opél. Waarschijnlijk omdat hij altijd geloofd heeft in een tweede leven voor General Motors Antwerpen. Wat de minister-president echter vergat, was dat “den oppel” reeds het tweede leven van GM Antwerpen was. De oudere sinjoren spreken immers nog steeds over “de chevrolet”, de eerste plant van GM op Europese bodem. Tja, ooit lag het zwaartepunt van GM Europe in België en niet in Duitsland.

 

Mijn donderdag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz

“Wie heeft er problemen met elektriciteit thuis of op kantoor?”, is mijn favoriete openingsvraag wanneer ik spreker ben op één of ander zakelijk event. Doorgaans gaat er geen enkele vinger in de lucht en als het dan toch gebeurt blijkt dat de persoon in kwestie problemen heeft met zijn factuur. “Wie heeft er problemen met ICT?”, is de volgende vraag die ik stel en plotseling gaan alle armen in de lucht. Dikwijls zelfs beide armen; één voor de problemen thuis en één voor de problemen op kantoor. Niet verwonderlijk voor een industrie waar zowel voor- als tegenstanders van de wereldwijde marktleider weten dat elk product nog vol luizen (bugs) zit wanneer het op de markt wordt gebracht. De naam is immers niet Macrosoft, maar Microsoft.

ICT is een vrij jonge industrie en we hebben nog een lange weg te gaan vooraleer we ICT-projecten op dezelfde wijze als auto’s, machines, bruggen en tunnels (oeps, da’s gevaarlijk voor een Antwerpenaar) kunnen opleveren. Hier geldt immers zo goed als altijd het credo; binnen budget, binnen de tijd, binnen de specificaties en zonder fouten. Maar welk ICT-project wordt binnen budget, binnen de tijd, binnen de specificaties en zonder bugs opgeleverd? In de traditionele productieomgevingen bevestigen de uitzonderingen de regel, maar binnen ICT bevestigt deze regel de uitzondering. 

Waarom lopen ICT-projecten dan zo dikwijls mis? Wel, zeer eenvoudig. Omdat er nog steeds een grote digitale kloof gaapt tussen de business en ICT. Ooit was de digitale kloof een maatstaf voor het aantal mensen die al dan niet een PC hadden of al dan niet geconnecteerd waren met het internet, maar die tijden zijn achterhaald.

Vandaag is dé grote uitdaging het gebrek aan ICT-kennis bij businessmensen en het gebrek aan zakelijke kennis bij ICT-mensen. Wie leest er Trends én DataNews (om er maar twee te noemen)? Het is dus niet het ene of het andere, maar het ene én het andere. De roots van Real en Dolmen liggen in het technische, maar uit de voorbije 20 jaar hebben we geleerd dat technologie niet zaligmakend is. Naast de hooggekwalificeerde technici heeft RealDolmen steeds meer program managers, project managers en business consultants in dienst die de problematiek van de klanten door-en-door begrijpen. Want ICT werkt niet … zonder visie op uw business. En dat is tegelijkertijd de slogan van de campagne die we deze maand startten ter gelegenheid van de eerste RealDolmen verjaardag.

Overtuig alvast uzelf en kijk hoe we bij een aantal bedrijven deze uitdaging hebben aangepakt:

 

“There is nothing wrong with going home tonight” klonk het deze ochtend op de radio. Ik had er beter gisterenavond aan gedacht toen een etentje onverwacht uitliep tot een geanimeerde discussie binnen het directiecomité. Een geanimeerde discussie die uitliep tot in de vroege uurtjes. Maar onvoorziene parties en vergaderingen zijn doorgaans de leukste en dragen het meeste bij tot het smeden van hechte vriendschapsbanden of stevige bedrijfsplannen.

 

Mijn dinsdag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz

Wie herinnert zich niet het spelletje ‘Zoek de x verschillen’ waarmee we vanaf onze prille jeugd worden geconfronteerd, zogezegd om onze hersenen te oefenen? Beter functionerende hersenen kan misschien het resultaat zijn maar dat deze training tot een afwijkend sociaal gedrag leidt, beseft blijkbaar niemand. Van in de wieg worden wij Belgen grootgebracht om in te zoomen op de verschillen, op de dingen die anders zijn of op elementen die ontbreken. Kortom, op de minpunten. Geen enkele van onze hersencellen wordt geoefend op de pluspunten, op de gelijkenissen, op de complementariteit. Juist deze punten zorgen ervoor dat een ploeg, een bedrijf of een team beter gaat functioneren en dat het geheel meer wordt dan de som van alle delen. TEAM staat uiteindelijk voor Together Everyone Achieves More.

Kijk even naar de Belgische voetbalploeg. Weer 5-0 in Spanje verloren. Niet bij gebrek aan individueel talent, maar bij gebrek aan samenspel. Talent is er in dit land genoeg. Getuige daarvan de recente overwinning van La Clijsters en La Wickmayer in New York of van Kim en Tia in de atletiek. Belgen blijven individualisten. Ze kunnen wel samen plezier maken maar kunnen niet samenspelen of -werken. “En de estafetteploeg dan?”, hoor ik al vragen. Beste vrienden, estafette is geen ploegsport, het is gewoon hard lopen, recht vooruit kijken en even achteruit kijken om te zien dat je het stokje ook mee hebt.

Terug naar het voetbal, waar ik me blijf afvragen wanneer al die individueel sterke spelers eens de pluspunten van hun medemaats gaan ontdekken in plaats van de minpunten. Of wanneer de pers eens gaat stoppen over jong vs. oud, over binnenlanders vs. buitenlanders, etc … “Eendracht maakt macht” is de visie van ons land maar blijkbaar zien alle onderdanen door het bos de bomen niet meer. Zelfs TV Tony (of de Queen Mary voor de vrienden) verlaat dit kleine landje rondom Brussel.

In december 2007 kondigden we de fusie aan tussen Real Software en Dolmen Computer Applications. Dit industrieel project is in april 2008 een economische realiteit geworden en sinds september 2008 is RealDolmen NV een juridische entiteit. Ook hier dezelfde uitdaging. Vanaf de eerste dag werd door de buitenwereld steeds ingezoomd op de culturele verschillen tussen het flamboyante Real en het robuuste Dolmen. Terwijl culturele diversiteit in een samenleving door de meesten als een rijkdom wordt ervaren, dreigden we vanaf de start toch geconfronteerd te worden met het negatieve van de verschillende bedrijfsculturen. In onze interne en externe communicatiestrategie hebben we echter gekozen om de gelijkenissen en de complementariteit van dit unieke Belgische project te belichten en boven die verschillen uit te stijgen. Welk Belgische bedrijf kan meer dan 10.000 manjaren ervaring in ICT voorleggen? Wie kan uitgroeien tot de grootste en de beste onafhankelijke, beursgenoteerde leverancier van ICT-diensten? Kortom, vlug werd voor iedereen duidelijk dat de verschillen tussen flamboyant en robuust verwaarloosbaar waren als je ze vergeleek met de gemeenschappelijke keiharde passie voor ICT. Ook de naam RealDolmen blijft de complementariteit uitstralen zonder dure marketingjongens met hun bijhorende budgetten voor een logo- en naamsverandering. Dolmen brengt de ICT-infrastructuur aan, de fundering; Real zorgt voor de ICT-toepassingen, de invulling. Samen kunnen we alles aan.

Maar hier en daar, op regelmatige basis, blijf ik geconfronteerd worden met het separatistische vraagje waarmee men probeert de minpunten te weten te komen en het project uit elkaar te spelen. ”En wat met de culturele verschillen?”.

Vandaag volgt daarop steevast mijn verhaal van de vader van de bruid of de bruidegom en zijn speech op het bruiloftsfeest. Nog nooit is het mij daar overkomen dat de man de verschillen belicht tussen de bruid en de bruidegom. Neen, het zijn altijd mooie kinderen en ze gaan mooie kinderen maken. RealDolmen, ad multos annos!

Mijn maandag column zoals vandaag verschenen in De Standaard.biz

Verleden week startte het nieuwe schooljaar. Studenten en onderwijzend personeel maakten de beste voornemens. Een weekje later doet De Standaard hetzelfde; de CEO blog die al een tijdje stilgevallen was wil men terug op gang trekken. En daarvoor contacteert men een CEO die ooit geblogd heeft maar daar wijselijk mee gestopt was. Alsof je iemand na een ontwenningskuur terug aan de alcohol wil brengen. Van een foutieve keuze gesproken.

 

De gelegenheid maakt echter de dief en daarom de uitdagende titel boven dit eerste stukje. Want de ‘kop’ bepaalt of het artikel zal gelezen worden, dat weten niet alleen alle eindredacteurs maar vooral alle bloggers. Mijn blogactiviteiten startten als een aprilgrap in 2006 en vele jaren later ben ik er nog steeds niet achter gekomen op welk probleem bloggen het antwoord biedt. CEOs daarentegen zijn deze dagen blijkbaar de oorzaak van alle problemen en liggen langs alle kanten onder vuur. Eerst moeten ze hun salaris publiek maken, vervolgens wordt de ontslagpremie beperkt, hun bonus wordt ingehouden en als klap op de vuurpijl onthulde een psychiater vorige week in Trends dat CEOs onderuit gaan via drank, drugs, bizarre seks en zelfmoord … CEO zijn is vandaag een job in de vuurlinie en juist op dat moment vragen de mensen van De Standaard om nog wat te gaan bloggen. Je moet maar durven.

 

Ach, dat nemen we er voor een weekje dan maar bij. Overleven is niet voldoende in dit moeilijke economische klimaat, we moeten er sterker uitkomen en dat vraagt alle aandacht en tijd. Eigenlijk hebben we zoveel andere dingen te doen maar toch zal het dagelijkse blogstukje zorgen voor een welgekomen geestelijke ontspanning. En tegelijkertijd doen wat een echte blog moet doen; persoonlijke, directe, transparante en vooral authentieke communicatie. Over RealDolmen dat deze maand een jaar bestaat, over gemeenschappelijke waarden in fusies, over ICT-projecten die slagen en falen, over een nieuwe marketingcampagne of over de actualiteit van deze week. Met een secretaris-generaal die bezorgd over mijn schouder mee kijkt. Want voor hem is alles wat een CEO schrijft koersgevoelige informatie. Hij mag gerust zijn, over de beurs gaan we het niet hebben. Er bestaan immers geen goede of slechte aandelen, er bestaan alleen goede of slechte bedrijven. En daarnaast ben ik een adept van Christian Dumolin die ooit stelde “Twee dingen zal ik nooit begrijpen; de vrouwen en de beurs”. Waarvan akte.

Beste amis, Nous voilà déjà eind december en de feesten zijn là. Cette année was voor ons une année de veranderingen, productives, of niet. In het begin was tout le monde inquiet maar eindelijk is alles presque goed passé grâce à onze esprit de samenwerking, enfin bijna. Iedereen is d'accord pour dire que nous werken heel goed zonder hésitation en met weinig slecht humeur. Dat is de resultat van onze collaboration et goede entente dans le combat. Je voudrais vous dire dat ik veel chance heb d'avoir des kameraden comme jullie. Altijd klaar pour aider, toujours prêt om initiatieven te prendre, altijd klaar pour aider un afwezig. Bedankt voor tout en ik hoop que cela continuera volgende année.         Meilleurs wensen voor de nouvelle jaar 2009.       (ndlr) : Afin d'éviter tous problèmes pouvant se présenter avec notre nouveau gouvernement, nous avons opté pour cette nouvelle forme de langage qui devrait être à la portée de chaque bon belge qui se respecte.

Wat een unieke dag. Vandaag 1 mei 2008 ben ik exact 25 jaar aan het werk maar daarover morgen meer. Want op 2 mei 1983 stapte ik als jong analist-programmeur binnen bij Hessenatie Containerterminal voor mijn eerste job. Vandaag echter een unieke dag omdat ik al mijn kameraden een prettige feestdag kan wensen zonder mijn partijkaart te moeten tonen en aan de enen te bewijzen dat ik van de anderen ben. Het gebeurt immers maar zelden dat Onze Heer Hemelvaart samenvalt met 1 mei en dat de Dag van de Arbeid samenvalt met Rerum Novarum. Voor mij mag dat elk jaar gebeuren want Christus was de eerste socialist zoals het mij steeds op het oertraditionele en oerdegelijke Sint-Jan Berchmanscollege werd verteld.  

 

Vandaag is het dus dé dag van de vakbond. "Komaan kameraden, vivan de vakbond" zongen de Antwerpse Strangers jaren geleden en vandaag komen ze één voor één aan bod. Ik raad iedereen aan vanavond het nieuws te zien of morgen de krant te kopen om deze unieke kakafonie te aanhoren van een overlegmodel dat dateert van de tijd dat niet 15 % maar 95 % van de bevolking beneden de armoedegrens vertoefde. Luister even mee.

 

Bruno Valkeniers, 25 jaar geleden één van mijn eerste bazen bij Hessenatie en vandaag baas van de grootste eigenbelangenverening van Vlaanderen is teleurgesteld dat zijn leden worden uitgesloten door de 3 grote vakbonden. In plaats van zich zorgen te maken zou de man trots moeten zijn en aan de wieg moeten staan van een nieuw overlegmodel dat de vakbonden ontkoppelt van de politieke partijen. Maar hoe realiseer je zoiets in dit oververzuilde landje ? Van cordon sanitaire naar cordon populaire ?

 

Luc Cortebeeck wil een sociale vette vis, Rudy De Leeuw wil een koopkrachtige vette geldbeugel. En aangezien het 1 mei is en ze deze keer in de oppositie zitten misbruiken de sp.a politici handig deze dag van de vakbond om de federale regering op de korrel te nemen. 'We worden gegijzeld in plaats van bestuurd" zegt den baard in Oostende maar kameraad Johan wist in de vorige legislatuur maar al te goed hoe een (schulden)berg moest beklommen worden of hoe -via de aanduiding van de juiste bestuurders- de NMBS kon gegijzeld worden. Nu zwijg ik. Anders slaat hij me in de ban en kan ik de baskettickets in Oostende vergeten. Op een ticket en een uitnodiging voor een face-to-face van La Gennez wacht ik nog steeds. Da's mijn favoriete. Het meiske was kwaad dat het parlement niet mocht vergaderen. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor bloedserieuze studentes die nooit willen brossen.

 

Maar alle gekheid op een stokje, beste vakbonden en politici. Vandaag, op Rerum Novarum, heb ik weer niets gehoord van de échte nieuwe dingen die niet door deze regering maar door het juiste sociaal overlegmodel de komende legislaturen door verschillende regeringen moeten opgenomen worden; de vergrijzing van onze maatschappij, de ontgroening van ons milieu en de mondialisering van onze economie. Maar hoe word je populair en haal je stemmen van mensen die steeds ouder worden, allemaal met een baksteen in de maag geboren zijn en liefst achter de hoek gaan werken ?

 

In plaats van een collectief dagje vrij morgen zouden we beter allemaal het Grenzen aan de Groei rapport van de club van Rome lezen, 30 jaar oud maar nog steeds brandend actueel. En intussen weten we dat de wereldbevolking alweer verdubbeld is en dat technologie niet alles kan oplossen. De vraag gaat niet over koopkracht verhogen en/of een sociaal model verbeteren. De vraag is hoelang nog ? Eigenlijk zouden Luc en Rudy vandaag niet samen Rerum Novarum moeten vieren maar -samen met hun achterban- eens in koor met alle andere deelnemers aan het sociaal overleg Quousque Tandem moeten zingen en iedereen bewust maken van de nood aan een nieuw denken. Openbare en stemmingmakende toespraken hebben we in dit land niet meer nodig, wel een discreet Poupehan.

 

Iedereen zingt bijna dagelijks het fameuze "als hij maar geen voetballer wordt, ze schoppen hem misschien half dood" uit Jimmy van Boudewijn de Groot maar vandaag heb ik met Tommeke Tommeke Tom Boonen te doen.

 

Maanden aan een stuk schrijft de pers zich te pletter dat Tornado Tom niet meer kan trappen en dat de Bom uit Balen geen enkele wedstrijd meer kan winnen. Kortom, de jongen maakt geen snelheid meer. Je kan een topsportman op geen betere manier scherp zetten. Ooit zei iemand tegen Jean-Marie Pfaff dat hij niet kon keepen en ziedaar JMP plukte de bal boven het hoofd van zijn beste verdediger Eric Gerets terwijl die zich bijna aan de cornervlag bevond. Idem voor Tom Boonen. Deze adonis gooide zijn jonge vriendin buiten, riep zijn Lore terug binnen en raasde als een sneltrein door de hel van Roubaix. Iedereen gelukkig en al de snelheidsovertredingen werden hem van harte gegund.

 

Een paar dagen later in de kermiskoers van Schoten, door anderen de Scheldeprijs genoemd, weer hetzelfde. Tommeke Tom flitste door de Churchillaan, was eerst aan de meet maar stak de handen te vroeg op omdat dorpsgenote Marie-Rose Morel, handig achter de meet opgesteld, te snel de nieuwe slogan van het Vlaams Belang ontboezemde. Toch fietste Boonen de voorbije dagen als een sneltrein door het land en iedereen werd er lyrisch van.

 

Succes is echter van korte duur want vandaag wordt deze overbegaafde wielrenner door alle persmuskieten terug de put ingeschreven. Plotseling rijdt Tom te rap en moet hij trager gaan rijden. Ik begrijp er niets meer van. Maanden aan een stuk te traag, dan alles ok maar plots is hij weer te snel ... "Als hij maar geen wielrenner wordt, ze schrijven hem misschien half dood". Ze hebben zelfs zijn rijbewijs afgepakt. Hoe gaan we nu nog een (voorjaars)klassieker winnen ?

 

"Maar liever dat nog dan een bord op zijn kop van de zakenman want daar wordt hij alleen maar slechter van" is die andere zin van Jimmy. Waarschijnlijk heb ik deze week teveel zakenmannen gezien en sluiten we de blogweek af met deze keiharde oneliner. 

Gisteren nam staatssecretaris van Armoedebestrijding Frédéric Laloux ontslag. Blijkbaar heeft de man geen volledige legislatuur nodig om zich te verrijken.  Kamerlid Jean-Marc Délizée volgt hem op en legt vandaag de eed af. En -op vraag van de collega's- de belofte van armoede. Ad multos annos.

Er is de laatste tijd aardig wat te doen rond de Belgische telecommunicatiebedrijven. Belgacom en Telenet gaan regelmatig in de clinch om aan te tonen dat ze in een harde concurrentiestrijd verwikkeld zijn maar eigenlijk gaat achter dit duopolie een BT (Belgacom/Telenet) monopolist schuil die systematisch de prijzen hoog houdt t.o.v. de ons omringende landen. Uw dienaar stelde deze problematiek als een volleerde ICT-nar reeds ettelijke keren aan de kaak maar stopte deze praktijken na vele virtuele bedreigingen. Gelukkig heeft de nieuwe minister van economie en innovatie ook ontdekt dat België een markt is van 2 is te weinig en 3 is teveel. We kijken uit naar de derde hond in het kegelspel die door Quick en zijn Flupkes naar dit landje rond Brussel zal gehaald worden.

 

In de Belgacom twin towers zit men echter ook niet stil. Na de overname van concurrenten zoals Scarlet is men nu overgegaan tot een nieuwe tactiek; het overnemen van mensen. Op die manier hoeft men geen schrik te hebben van ijzeren Nellie, de Europese Miss Monopoly. Enkele weken geleden strikte men Michel Decoster, de topman van BT (dat deze keer staat voor British Telecom) Benelux. Gisteren sloeg men Grégoire Dallemagne, de nummer één van Tele2, aan de haak. De jongens van De Tijd spreken van een ongecoördineerd offensief tegen de concurrentie maar wij zijn -zoals steeds- beter geinformeerd.

 

Een snelle lunch in taverne Den Beer op de Grote Markt in Mechelen, ook wel eens de refter van Telenet genoemd, de oortjes open en we kennen de waarheid. De volgende in de rij wordt topman Duco Sickinghe. Als opvolger van Didier Bellens die dan rustig op pensioen kan vertrekken en samen met zijn mentoren Albert Frère en Elio Di Rupo van een welverdiende rust kan genieten. Albert is een baron, Elio is franstalig en Duco is van Friese landadel die de taal van Molière beheerst als geen ander. The perfect fit. Iedereen naar Belgacom en prijzen (nog meer) naar boven.

 

Vooral petje af voor de blog van Luc, de gehaaide hoofdredacteur van DataNews die niet alleen sneller was maar vooral niet satirisch. Het weze gezegd.

Het is 1 uur maandagochtend en de grote klus -het opruimen van ons huiskantoor- is eindelijk geklaard. Na zoveel jaren moest het er immers ooit van komen; al die papieren en bijhoudertjes van vorige werkgevers vliegen de deur uit. De papierslag van scouts en chiro in Schoten kan er alleen maar wel bij varen. Ik word dit jaar 50, ben dit jaar 25 jaar aan het werk en volgend jaar 25 jaar gehuwd maar je kan niet alles blijven bijhouden. Volgens mij heb ik zelfs mijn diploma (en misschien zelfs mijn trouwboekje) bij het oud papier gegooid. Toevallig de 2 attributen die ik de voorbije 25 jaar nooit heb moeten tonen.

 

Maar o ironie. Als laatste wapenfeit in deze heroïsche schoonmaakoperatie stoot ik op het boek "The Book for People Who Do Too Much". Ooit gekregen van Michael, één van mijn betere medewerkers en één van die stachanovisten die voor mij op kantoor was en steeds na mij het kantoor verliet. Het boek duwt de vingers op de open wonde van al degenen die denken dat veel, vroeg en laat werken zaligmakend is. En op pagina 11 een vermelding dat de meeste hartaanvallen plaatsvinden om 9 uur op maandagochtend. Seffens sta ik vroeg op om Hans en zijn vriendin Sylvie om 7 uur naar het station te brengen en dan ben ik ruim voor 8 uur op kantoor. Kan iemand de MUG van het Universitair Ziekenhuis van Edegem alvast verwittigen ? Slaapwel.

Binnen bepaalde bedrijven wordt er misschien teveel vergaderd maar vergaderingen zijn uiterst noodzakelijk om een bedrijfsvisie in actie om te zetten. Een vergadering is immers de plek bij uitstek om elkaar te informeren, te discussiëren en beslissingen te nemen. Toch blijf ik me ergeren aan het misbruiken van technologie tijdens hedendaagse meetings. Mensen zetten een laptop op tafel om efficiënt nota's te nemen maar zitten doorgaans stiekem mails te lezen of hun mailbox op te schonen. De GSM hebben ze zogezegd bij om bereikbaar te zijn terwijl dit toestel een leuk excuus is om te pas en te onpas buiten te stappen of SMSjes te versturen. Kortom, tegenwoordig komen mensen naar meetings om te 'meeten' met personen die niet op diezelfde vergadering aanwezig zijn. Efficiëntie troef !

 

In Silicon Valley hebben ze al lang de oplossing, nu hebben ze er zelfs een naam voor gevonden: topless vergaderen. Weg met al die laptops en andere technologie, gewoon terug vergaderen met de mensen die in de vergaderruimte aanwezig zijn. Praten met mensen die tegenover je zitten ipv met mensen die niet aanwezig zijn.

 

Worden topless vergaderingen en mailloze werkdagen dé redding van onze 'always on, always connected' samenleving ? Uit goede bron vernemen we dat de vrijdagse ministerraad morgen topless zal verlopen onder impuls van Minister van Vereenvoudiging Q. De eerste minister is echter nog niet op de hoogte want zijn blackberry heeft nog niet getrild op de Navo conferentie. Kan iemand ter plaatse hem op de hoogte brengen ? Minister Milquet heeft spijtig genoeg haar gebruikelijk antwoord gegeven over haar deelname aan deze primeur. Of zou ze alleen de titel ontvangen hebben van kwajongen Quickie ?

Ooit scheerde mijn blog hoge 'kijkcijfers' toen ik met mijn BeF vereniging handig inspeelde op de toenmalige actualiteit rond ons aller Freya. Vriend en vijand vroegen zich immers af of deze Gentse diva haar thesis zelf geschreven had. Het antwoord kennen we nog steeds niet maar dat doet er eigenlijk niet (meer) toe.

 

Wat vandaag echter wel belangrijk is wie dit stukje geschreven heeft. En daar hoeft geen enkele twijfel over te bestaan; dit stuk is eigen werk van Bruno Segers, geen ghost- of hostwriter. Wees daar maar zeker van, blogs zijn authentiek, ik ben het, it's me. Iemand kan zich misschien tijdelijk als Bruno Segers voordoen en op het web bepaalde uitspraken doen maar niemand kan mij woorden in de mond leggen die ik nooit gezegd heb. Authenticiteit is dus een zeer goede reden om te bloggen; je bent jezelf, geen gedaantenverwisselingen mogelijk.

 

Zo kreeg ik gisteren via email een mooie tekst die een citaat van Bill Gates bleek te zijn. Een aantal waarheden als een koe, leest u maar : 

Toch klonk het mij allemaal een beetje té gemaakt en té amerikaans. Trouwe lezers kennen mijn uitspraak Al gaat de leugen nog zo snel bloggers (of Google) achterhalen ze wel en zo bleek dat deze interessante -en misschien wel juiste- 11 regels uit het boek Dumbing Down our Kids van opvoeder Charles Sykes komen. De tekst werd echter in de mond van Bill Gates gelegd want wie luistert er nu naar opvoeders die boeken schrijven ? En via Bill en het Internet bereik je de hele wereld.

 

Wie als eerste de tekst in de mond van Bill heeft gelegd dat zullen we niet meer te weten komen maar dat het geen tekst is van Bill dat weet nu iedereen. Waarom ? Het stond niet op Bill's blog. Want daar praat alleen Bill.

 

Maar Bill heeft geen blog! Misschien zou ik toch beter stoppen met bloggen en mijn favoriete oneliner If you can't manage the change, you 've to change the management snel in de mond van Bill leggen om zo eeuwige roem te verwerven. Dan hoef ik hem niet te beitelen op de grafsteen waarvan ik in mijn blog gisteren droomde.

Beste vrienden en vriendinnen,

 

Met deze aanhef begon ik ooit 2 jaar geleden mijn blog. Er zijn intussen vele vrienden en vriendinnen bijgekomen maar toch is er sindsdien niet veel veranderd in dit kleine federale koninkrijkje rond Brussel. Kijk maar even mee :

In mei legt elke vogel een ei, in september vallen de bladeren van de bomen en in oktober staan de boeken in de etalage. Want de boekenbeurs komt eraan. Oktober is nog niet begonnen maar september was wel degelijk een regenmaand. Doornat én reeds een regen van boeken op het einde. Met originele titels. “Over leven in de Wetstraat”, titelt Pol Van den Driessche. Deze werkloze oud-journalist moet blijkbaar overleven door te schrijven want zolang Yves Leterme geen premier is wordt Pol geen senator. “Overleven”, covert ook Jean-Marie Pfaff. Deze werkloze oud-doelman moet immers overleven door te schrijven want de man is voor de zoveelste keer grootvader geworden en is helemaal niet zeker van de inkomsten van hemdenboorden en een volgende televisieserie. Tja, Pol en Jean-Marie hebben –naast de titel van hun boek en hun overlevingsuitdaging- aardig wat met elkaar gemeen. Hun passie voor voetbal (in het grote Beveren of in het kleine Brugge) en het feit dat ze hun BV-schap te danken hebben aan één of ander VTM-programma. Toch één groot verschil; Pol heeft zijn boek zelf geschreven. Geen probleem voor Jean-Marie. “Overleven in de Brasschaatse Guyotdreef” kan zonder zelf je boek te schrijven. Je hoeft het alleen maar uit te geven.

Niemand geeft het graag toe maar ook ik ben een Story lezer. Weliswaar alleen bij de kapper maar toch ben ik een Story lezer. En vandaag was het weer zover, de haren eraf en de Story erin bij kapper Herman. Story nummer 38 van 19 september met op pagina 30 een leuk verhaal over Véronique De Cock. La Morel is een inwijkelinge maar La Véro en den Bruno zijn 2 authentieke producten waar Schoten trots op mag zijn. Naast De Morgen is de Story echter een meester in het zetten van koppen. En zo prijkte boven haar artikel een spontane ontboezeming van mijn uiterst bevallige dorpsgenote “Ik ben nog nooit vreemdgegaan”. Iets verder in het artikel, tussen 2 alinea’s, komt echter de ontnuchtering. Mevrouw De Cock stelt daar immers spontaan “Ik spreek niet altijd de waarheid. Mensen hoeven niet alles te weten”. Waarvan akte. Onmiddellijk heb ik actie genomen en heb La Véro een aantal Hoegaarden bierviltjes bezorgd met de enige echte Schotense waarheid erop … "Wij gaan nooit vreemd, wij voelen ons overal thuis”. Ik ben intussen thuis, kortgeknipt én een Story verhaal rijker. Van Véronique De Cock (voorlopig) geen nieuws.

Jaja, we leven nog. De voorbije weken was het inderdaad te stil. Real is een beursgenoteerd bedrijf en elke bloggende medewerker is weliswaar dé schrik van dit soort bedrijven maar dat was helemaal niet de verklaring voor de radiostilte van de voorbije weken. Op vraag van het hof, de verkenner én vooral de klokkenluider heb ik me immers onthouden van alle commentaar om de toekomst van ons federale land en onze regionale ambtenarij niet op de helling te zetten. Want mijn digitale opmerkingen zorgden al te dikwijls voor verwarring en opschudding in Brusselse torens, kabinetten en salons. Vandaag zit ik hier in het midden van het Zoniënwoud, omringd door al het groen, in een sessie met de beste breinen van Real. En plotseling trapt een medewerker mij een geweten. Vroeger was het “Cogito, ergo sum” maar vandaag in het webtijdperk is het “Blogito, ergo sum” stelt hij vlotjes. “Vluchten kan niet meer” denk ik en op 10 minuten staat dit stukje online. Met tegelijkertijd een oproep aan het complete Real>Enterprise Solutions team om te laten zien dat wij niet wachten op een nieuwe federale regering om nieuwe klanten te maken. Binnen of buiten de overheid. Met of zonder BHV. En Bruno gaat dus terug bloggen want anders denken de medewerkers blijkbaar dat ik niet meer besta.